Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Καλοσύνη, Νταν Μίλμαν


Οι πράξεις καλοσύνης κλείνουν τον κύκλο της ζωής και μας συνδέουν με τους άλλους. Ό,τι κάνουμε για τον εαυτό μας πεθαίνει μαζί μας, αλλά ό,τι κάνουμε για τους άλλους αντηχεί μέσα στους αιώνες. Μπορεί να δούμε και να χαρούμε κάθε αξιοθέατο σ’ ολόκληρο τον κόσμο, να βιώσουμε κάθε πολυτέλεια ή απόλαυση. Όταν όμως κοιτάμε πίσω και αναπολούμε τις αναμνήσεις μας, καμιά δεν μπορεί να παραβγεί τη χαρά που νιώσαμε φέρνοντας ένα χαμόγελο στο πρόσωπο κάποιου, ή κάνοντας μια πράξη θάρρους και καλοσύνης που μας πηγαίνει πέρα από το διαχωρισμό. Αυτό σημαίνει μια ζωή με νόημα και σκοπό.

Νταν Μίλμαν 


Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Οι Νόμοι του Πνεύματος, Νταν Μίλμαν (Απόσπασμα)

Αυτές είναι οι ευχές μου και οι προσευχές μου για σένα, για όλες τις μέρες της ζωής σου. Είθε να βρεις την ευσπλαχνία, καθώς παραδίνεσαι στη ζωή. Είθε να βρεις την ευτυχία, καθώς σταματάς να την ψάχνεις. Είθε να φτάσεις να εμπιστευτείς αυτούς τους νόμους και να κληρονομήσεις τη σοφία της Γης. Είθε να ξανασυνδεθείς με την καρδιά της φύσης και να νιώσεις τις ευλογίες του Πνεύματος.
Οι προκλήσεις της καθημερινής ζωής θα παραμείνουν, και θα έχεις την τάση να ξεχνάς όσα σου έδειξα. Όμως, ένα βαθύτερο μέρος σου θα θυμάται, κι όταν θα θυμάσαι, τα προβλήματα της ζωής θα μοιάζουν με σαπουνόφουσκες. Το μονοπάτι θ' ανοίξει μπροστά σου, εκεί που πριν φύτρωναν μόνο ζιζάνια και σύγχυση.
Το μέλλον σου, αλλά και το μέλλον όλης της ανθρωπότητας, είναι ένας δρόμος προς το Φως, προς μια μεγαλύτερη συνειδητοποίηση της Ενότητας με το Δημιουργό και μ' όλη την πλάση. Κι αυτό που κέιται πέρα απ' αυτήν είναι πέρα από κάθε περιγραφή.
Ακόμα κι όταν ο ουρανός μοιάζει κατάμαυρος, να ξέρεις ότι ο ήλιος λάμπει πάνω σου, ότι η αγάπη σε περιβάλλει και ότι το καθαρό Φως μέσα σου οδηγεί τα βήματά σου για το σπίτι. Εμπιστέψου λοιπόν τη διαδικασία της ζωής σου όπως ξετυλίγεται και γνώριζε με βεβαιότητα, μέσα από τις κορφές και τις κοιλάδες του ταξιδιού σου, ότι η ψυχή σου ακουμπάει με ασφάλεια και σιγουριά στην αγκαλιά του Πνεύματος.

Dan Millman 
 
 
 

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Πράξε ανάλογα με τις δυνάμεις σου, Dan Millman


Μερικές φορές, κάτι που φαίνεται να είναι αδυναμία μπορεί να γίνει μεγάλη δύναμη. Ας πάρουμε την περίπτωση του Ντέιβιντ Χένρι, ενός δεκάχρονου αγοριού που είχε χάσει τον αριστερό του βραχίονα σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Παρά την αναπηρία του, αποφάσισε να μάθει τζούντο με έναν σενσέι, έναν ηλικιωμένο Ιάπωνα δάσκαλο του τζούντο.
Ο Ντέιβιντ σημείωνε μεγάλη πρόοδο, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί, μετά από τρεις μήνες εκπαίδευσης, ο δάσκαλός του τον είχε μάθει μία και μόνη κίνηση. Ο σενσέι τού είπε: "Αυτή είναι η μοναδική κίνηση που θα σου διδάξω, Ντέιβιντ - είναι η μόνη κίνηση που θα χρειαστεί ποτέ να ξέρεις".
Αρκετούς μήνες αργότερα, ο Ντέιβιντ συμμετείχε στο πρώτο του τουρνουά, όπου χρησιμοποίησε επιδέξια τη μια του κίνηση και κέρδισε σε τρεις αγώνες. Βρέθηκε στους τελικούς. Αυτή τη φορά, ο Ντέιβιντ τα βρήκε σκούρα. Ο αντίπαλός του ήταν πιο μεγαλόσωμος, πιο δυνατός και πιο έμπειρος. Όμως, όταν ο αντίπαλός του έκανε ένα κρίσιμο λάθος, ο Ντέιβιντ χρησιμοποίησε τη μία του κίνηση για να ακινητοποιήσει το άλλο αγόρι και να νικήσει στο τουρνουά.
Αργότερα, ο σενσέι του Ντέιβιντ του εξήγησε: "Νίκησες για δύο λόγους: πρώτον, έγινες σχεδόν τέλειος σε μία από τις πιο δύσκολες κινήσεις του τζούντο. Δεύτερον, η μόνη γνωστή άμυνα γι' αυτή την κίνηση, είναι να αρπάξει ο αντίπαλός σου τον αριστερό σου βραχίονα". Η αδυναμία του Ντέιβιντ είχε γίνει η μεγαλύτερή του δύναμη.

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Ποιος είναι ο σκοπός σου;" Dan Millman

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Η Καθοδήγηση της Ψυχής

"Ελευθερία είναι η δύναμη να ενεργείς με την καθοδήγηση της ψυχής, όχι με τους καταναγκασμούς των επιθυμιών και των συνηθειών. Το να υπακούς στο εγώ οδηγεί σε δουλεία. Το να υπακούς στην ψυχή οδηγεί στην απελευθέρωση."

Paramahansa Yogananda

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Σε συγχωρώ, Μάρω Βαμβουνάκη

Υπάρχουν τα συγχωρώ τα γεμάτα έπαρση.
Εννοούν: εγώ ο καλότατος, ο γενναιόκαρδος, ο άριστος, ο ακομπλεξάριστος, συγχωρώ βέβαια εσένα, ο οποίος, σαν μυρμήγκι που είσαι, τι βλάβη θα μπορούσες να μου προξενήσεις...

Υπάρχουν τα συγχωρώ του καλόπαιδου του Θεού!.
Δες, Θεέ μου, πόσο εντάξει δούλος Σου είμαι, πόσο καλός μαθητής, Σε υπακούω, ακολουθώ τις διδαχές Σου, μιμούμαι το παράδειγμά Σου, και φρόντισε να με ανταμείψεις σύντομα.

Υπάρχουν τα συγχωρώ τα πανεύκολα.
Τώρα πλέον που το πρόβλημα το οποίο μου προκάλεσες δεν υφίσταται -εσύ με απάτησες μεν, αλλά εγώ τώρα βρήκα έναν άλλο πανέμορφο και πλούσιο άντρα, ευτυχώς δηλαδή που με απάτησες και σώθηκα, άνοιξαν τα ματια μου-, σου απευθύνω ένα μεγαλειώδες "σε συγχωρώ"! Καμαρώνω μειώνοντάς σε. Προσφέρω συγγνώμη άκοπη, χωρίς κόστος, χωρίς θυσία, με αυταρέσκεια. Κυρίως δε στοιχίζει, δεν πονάει διότι όλες οι συνθήκες άλλαξαν, αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που σε συγχωρώ.

Και ασφαλώς, το πιο συνηθισμένο, υπάρχουν συγχωρώ που δεν τα εννοούμε. Τα πετάμε αμέσως, επιπόλαια, τυπικότατα, άδεια σαν φακέλους δίχως επιστολή μέσα, σαν φέιγ βολάν διαφήμισης, σαν ένα ψυχαναγκαστικό και κούφιο χαιρετισμό. Οι ψυχαναγκασμοί είναι πάντα κούφιοι. Μιμούνται ένα περιεχόμενο, αλλά είναι κενοί.
"Τι κάνετε;"
"Καλά! Εσείς;"
"Κι εμείς καλά!"
"Χαίρετε!"
"Πολύ καλημέρα σας!"
"Επίσης!"
"Τα όμοια!"
Ούτε καλά είμαστε, ούτε να χαίρεστε εσείς έχουμε όρεξη, ούτε να είναι καλή η μέρα σας ευχόμαστε όταν εμείς περνάμε μια τόσο ζόρικη μέρα. Τα επίσης δεν έχουν αντιστοιχίες, τα όμοια εννοούν εντελώς ανόμοια. Έτσι άστοχα λέμε τα συγχωρώ, ιδίως άμα θέλουμε να ξεφορτωθούμε κάποιον που θεωρεί χρέος του να ζητάει συγγνώμες, προκειμένου να κοινωνήσει για παράδειγμα, και οφείλει να συλλαβίσει λέξεις: "Συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό".

Αξία έχει να μπορείς να συγχωρείς εκείνον που σε πόνεσε, ενώ ο πόνος διαρκεί και καίει. Η πιο αληθινή, η πιο σπαραχτική συγγνώμη που δόθηκε ποτέ ήταν η συγγνώμη πάνω σε σταυρό από έναν αιμορραγούντα νεαρό σταυρωμένο. Τότε μόνο. Ενόσω υποφέρεις από την αδικία που σου έγινε να συγχωρείς, να το εννοείς με καθαρή καρδιά  για εκείνον που σε αδίκησε. Να συγχωρείς διότι καταλαβαίνεις ίσως την πρόθεσή του τη διαφορετική από την πράξη του. Διότι υποψιάζεσαι το "δεν ξέρει τι κάνει"...
Διότι δέχεσαι πως είναι πλάσμα ατελές και ταλαίπωρο ακριβώς όπως εσύ, πέφτει σε λάθη από αδυναμίες και ανοησίες προπατορικές. Το σπουδαιότερο, διότι δέχεσαι ότι κι εσύ έχεις πράξει ακόμη χειρότερες αδικίες, ακόμη πιο επίκίνδυνες κουταμάρες, ασυναισθησίες αλλά και αναισθησίες με εγωισμό εξωφρενικό. Τότε μετράει. Τότε συγχωρείς, τότε λύνεις δεσμά και αποδεσμεύεσαι. Πονώντας.


Απόσπασμα απ' το βιβλίο: Σιωπάς για να ακούγεσαι, Μάρω Βαμβουνάκη

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Πραγματικός Έρωτας, Οδηγός των 9 Επιγνώσεων

Πως θα νιώσετε όταν θα είστε έτοιμοι να κάνετε ένα ερωτικό δεσμό; Όπως μας εξηγεί η Επίγνωση, δεν υπάρχει ελπίδα να δημιουργήσουμε ένα δεσμό που να μη μετατραπεί αργά ή γρήγορα σε αγώνα για δύναμη, αν δεν έχουμε κάνει τη δουλειά που χρειάζεται στον τομέα της ψυχολογικής θεραπείας και αν δε ζούμε από τη δική μας πνευματική σύνδεση. Θα βρίσκεστε πολύ πιο κοντά στο να δημιουργήσετε τη σχέση που θέλετε αν:

  • μπορείτε να ζήσετε ικανοποιητικά χωρίς σχέση
  • δεν προσπαθείτε να συμπληρώσετε το ενεργειακό κενό σας παίρνοντας ενέργεια από κάποιον άλλο
  • δεν έχετε την ανάγκη να ελέγχετε τις πράξεις του άλλου
  • ξέρετε πως να μένετε επικεντρωμένοι στη δική σας ενέργεια 
  • ξέρετε ειλικρινά τι νιώθετε
  • επικοινωνείτε με τους άλλους χωρίς να τους ρίχνετε το φταίξιμο για δικά σας προβλήματα, και χωρίς να προσπαθείτε να τους ελέγξετε
  • δε χρησιμοποιείτε το θέατρο ελέγχου σας
  • μπορείτε να παραμείνετε απομακρυσμένοι από τα προβλήματα του συντρόφου σας
  • είστε ανοιχτοί στα μηνύματα των συμπτώσεων
  • αισθάνεστε άνετα τόσο όταν φέρεστε "αυτοεπιβεβαιωτικά" όσο κι όταν φέρεστε δεκτικά
  • μπορείτε να δουλέψετε για να πετύχετε τους δικούς σας στόχους

Απόσπασμα απ' το βιβλίο: "Οδηγός των 9 Επιγνώσεων", James Redfield & Carol Adrienne

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Διαίσθηση

Μπορεί να αποφασίσετε ότι μια διαισθητική σκέψη που σας παροτρύνει σε δράση προέρχεται πραγματικά από τη συμπαντική νοημοσύνη. Ωστόσο, αν δε νιώθετε ευθυγραμμισμένοι, η δράση σας μπορεί να μην καρποφορήσει. Η Σανάγια Ρόμαν, στο βιβλίο της Πνευματική Ανάπτυξη λέει:

Αναλάβετε δράση μόνο όταν το συναίσθημα που νιώθετε είναι ελκυστικό, ανοιχτό και θετικό. Τότε οι ενέργειες που θα κάνετε θα είναι ευθυγραμμισμένες με την Ανώτερη Θέληση. Θα χρειαστείτε μικρότερη προσπάθεια για να πετύχετε θετικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, αφού κάνετε την ενεργειακή δουλειά για να δημιουργήσετε αποτελέσματα, μπορεί να σας έρθει η παρόρμηση να τηλεφωνήσετε σε κάποιον. Πριν κάνετε το τηλεφώνημα, σταματήστε για μια στιγμή, ηρεμήστε και φανταστείτε τον εαυτό σας να τηλεφωνεί. Αν το τηλεφώνημα σας δίνει μια ζεστή, καλή κι ελκυστική αίσθηση, τηλεφωνήστε. Αν νιώθετε αντίσταση, αν η ενέργειά σας μειωθεί, ή αισθανθείτε οποιοδήποτε άλλο αρνητικό συναίσθημα όταν σκέφτεστε να τηλεφωνήσετε, είναι καλύτερα να περιμένετε.

Τα μηνύματα της διαίσθησης είναι:
  • καθησυχαστικά και γεμάτα αγάπη
  • επίμονα
  • ενθαρρυντικά και θετικά
  • συνήθως δεν απαιτούν άμεση δράση
  • σπάνια προτείνουν ριζοσπαστικές λύσεις χωρίς  μικρότερα βήματα για την επίτευξη μιας αλλαγής



Απόσπασμα από το βιβλίο των James Redfield και Carol Adrienne, Οδηγός των 9 Επιγνώσεων

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Γολγοθάς και Σταύρωση, Ν. Καζαντζάκης

Ανέβαιναν, ανέβαιναν το Γολγοθά, πήγαινε μπροστά ο Χριστός και λύγιζε από το βάρος του σταυρού. Πολλά βαρύς, μαθές, ο σταυρός, απάνω του είχαν κρεμαστεί οι αμαρτίες του κόσμου. Ανέβαιναν, ανέβαιναν, και πίσω η Παρθένα Μαρία στηθοδέρνουνταν και μοιρολογιούνταν: "Που πας, γαϊτάνι, να κρυφτείς και, γκόλφι, ν' αραχνιάσεις...". Κι άλλες χιλιάδες, χιλιάδες γυναίκες θρηνούσαν πίσω από τη Μάνα, όλου του κόσμου οι μανάδες, και χιλιάδες χιλιάδες μάτια που έκλαιγαν και στόματα που βογκούσαν και χέρια που σηκώνουνταν στον ουρανό κι έγνεφαν στους αγγέλους να κατέβουν. Κι άξαφνα σιωπή μεγάλη, και μια φωνή σπαραχτικιά βγήκε από το σπλάχνο της γης: "Μη κλαις, άγια Δέσποινα, κάνε κουράγιο. Κάνε κουράγιο, άγια Δέσποινα, να κάμει κουράγιο κι ο κόσμος".


Ανάβαση στο Γολγοθά, Bartolome Esteban Murillo

 

Σήκωσαν τα σφυριά οι καταραμένοι γύφτοι, τρία καρφιά τους είχαν παραγγείλει, πέντε έφτιασαν οι θεοκατάρατοι, κι άρχισαν να καρφώνουν το Χριστό. Στο πρώτο χτύπο, ο θόλος τ' ουρανού σείστηκε. Στον δεύτερο χτύπο, άγγελοι κατέβηκαν από τον ουρανό και κρατούσαν χρυσά λαγήνια ανθόνερο να πλύνουν τις πληγές και σεντόνια καθαρά κι αρώματα. Στον τρίτο χτύπο, η Παναγιά λυποθύμησε, και μαζί της λιποθύμησε κι ο κόσμος και γίνηκε σκοτάδι...

Crucifixion, Paolo Veronese 

 
Αδερφοφάδες, Νίκος Καζαντζάκης  σελ. 161-162

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Ο Αγωνιζόμενος

    Όλη η Γης σήμερα είναι μια Πομπηία, λίγη ώρα πριν από την έκρηξη. Τι χρησιμεύει μια τέτοια Γης με τις άθλιες γυναίκες, με τους άπιστους άντρες, με τις φάμπρικες και τις αρώστιες; Γιατί να ζούνε όλοι ετούτοι οι έξυπνοι έμποροι, γιατί να μεγαλώνουν όλα ετούτα τα πολυχαδεμένα παιδιά και να καθίσουν κι αυτά στη θέση που κάθουνταν κι οι γονέοι τους, στις ταβέρνες, στα θέατρα, στα πορνεία; Όλη ετούτη η ύλη εμποδίζει το πνέμα να περάσει. Ό,τι πνέμα είχαν οι γενεές ετούτες, το ξόδεψαν δημιουργώντας ένα μεγάλο πολιτισμό -ιδέες, ζωγραφιές, μουσική, επιστήμη, πράξη. Τώρα ξεθύμαναν. Έφτασε η στερνή μορφή του χρέους τους: ν' αφανιστούν. Ας έρθουν οι βάρβαροι ν' ανοίξουν καινούρια κοίτη στο πνέμα.
    Τα πλήθη, που υποφέρουν και πεινούν, χιμούν στο στρωμένο τραπέζι, όπου οι αφεντάδες κάθουνται ναρκωμένοι, δυσκίνητοι από το βαρύ φαγοπότι. Ιερή στιγμή! Οι αφεντάδες γρικούν ξάφνου τη βουή και στρέφουνται να δουν. Στην αρχή γελούν, σε λίγο χλωμιάζουν, τεντώνουν ανήσυχοι το λαιμό και διακρίνουν - οι δούλοι τους, οι εργάτες, οι κολίγοι, οι παραμάνες, οι μαγέρισσες, οι δούλες κάνουν έφοδο. Ιερή στιγμή! Οι μεγαλύτεροι άθλοι στη σκέψη, στην τέχνη, στην πράξη, γεννήθηκαν στο ορμητικό τούτο ανηφόρισμα του ανθρώπου.
    Ένας Αγωνιζόμενος ανηφορίζει από την ύλη στα φυτά, από τα φυτά στα ζώα, από τα ζώα στους ανθρώπους και μάχεται για λευτεριά. Σε κάθε κρίσιμη εποχή ο Αγωνιζόμενος ετούτος παίρνει νέο πρόσωπο, όχι πρόσωπο, προσωπείο, γιατί πάντα, πίσω απ' όλες τις μάσκες που παίρνει, είναι ο ίδιος. Σήμερα το πρόσωπό του είναι ετούτο: Αρχηγός στις αρίφνητες μάζες που κάνουν έξοδο κι ανεβαίνουν. Ετούτη είναι η μεγάλη Κραυγή του καιρού μας.

Νίκος Καζαντζάκης, Αδερφοφάδες σελ. 92

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Εμπιστοσύνη στην Κοσμική Νοημοσύνη

Τα πράγματα συμβαίνουν*
Δεν τα κάνουμε εμείς*
Στην πραγματικότητα
τίποτα δεν κάνουμε εμείς*
Όλα γίνονται ή δεν γίνονται
γιατί έτσι θέλει κι επιτρέπει η Κοσμική Νοημοσύνη*
Εμείς ούτε ένα ραντεβού δεν μπορούμε
να πραγματοποιήσουμε
αν η Κοσμική Νοημοσύνη δεν το επιτρέπει*
Tα πάντα γίνονται ή δεν γίνονται
ή έχουν τον δικό τους Χρόνο για να γίνουν*
Aν δεν γίνεται κάτι, είναι γιατί δεν συνάδει με
το Θείο Σχέδιο την δεδομένη στιγμή*
Έχε Εμπιστοσύνη λοιπόν
και μην επιμένεις όταν βλέπεις πως κάτι
δεν ''τσουλάει''
μην βιάζεις τα πράγματα
και μην βιάζεσαι και συ
αν κάτι δεν γίνεται την στιγμή που το θέλεις*
Η Κοσμική Νοημοσύνη κάτι παραπάνω ξέρει
που δεν το αφήνει να γίνει*
Θα γίνει μόνο την καταλληλότερη και ωφελιμότερη
για όλους χρονική στιγμή*
Αν είναι για να γίνει*
Γιατί μπορεί και να μην γίνει*
Μόνο η Κοσμική Νοημοσύνη Ξέρει*
Εμπιστέψου Την*
Ξέρει καλύτερα από σένα *
Για Σένα*



Αριάνα Παπακώστα
Πηγή: http://arianaland-astrology.blogspot.gr/

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Η Μοναξιά Είναι Από Χώμα, Μάρω Βαμβουνάκη

Σ' αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω. Στο εδώ είναι το παντού και στο καθετί τα πάντα. Είμαι ήσυχη και κίνδυνο δεν έχω. Γιατί τον πόνο και τη χαρά αρχίζω να τη δέχομαι με την ίδια ευγνωμοσύνη, το μικρό και το μεγάλο με την ίδια έκπληξη κι όλα τα πλάσματα ν’ αποδέχομαι με τον ίδιο σεβασμό, ακόμα κι εμένα. 

Το τίποτα και το όλα αρχίζω να κοιτώ σαν όψεις του ίδιου νομίσματος που δίχως τη μιαν όψη είναι κίβδηλο. Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα! Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο, με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περίσσια. Θα σ’ αγαπώ τόσο που δεν θα σ’ απαιτώ δικό μου. Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ από το καλά σου. Ακόμα κι αν κοντά σε άλλην είσαι καλά, εγώ πάλι θα χαίρομαι όπως να ήσουν μαζί μου. 

Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια. Υπάρχω μόνο και σ’ αγαπώ κι αυτό το «σ’ αγαπώ» μου που δεν έχει ανάγκη καμιά ούτε καν γι ανταπόδοση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο, θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες, να τ’ ακούς. Φτάνει να το θες. 

Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι. Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ’ αγάπησα κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.

Εσύ καλέ μου μου δίδαξες σκληρά την καταστροφή του να σ’ αγαπώ λίγο. Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός, να σ’ απαιτεί, να σε διεκδικεί. Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων, δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει. 

Όχι καλέ μου , εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό. Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε, τα πράγματα μεταλλάζονται κι εγώ τώρα μεταλλάζω τον απάνθρωπο έρωτά μου σ’ αγάπη φιλάνθρωπη. 

Δε θέλω να μιλώ άλλο για μένα. Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δε φυλακίζεται. Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει. Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ έχω ανάγκη. Σ’ αγαπώ τόσο που σ’ απαλάσσω από μένα. Σ’ αγαπώ αληθινά και δε σε φοβάμαι! Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή και να μην έχω αγωνία. Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας; Οι λέξεις είναι ξένα σώματα. Μ’ ενοχλούν. Μπορώ πια να σωπάσω.

Aπόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη «Η μοναξιά είναι από χώμα».

Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

Με Κατάνυξη, Ντίνος Χριστιανόπουλος

Egon Schiele


Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση , να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Θάλασσα, Χαλίλ Γκιμπράν

    Ακόμα χθες ταξιδεύατε  πάνω στην πολυκύμαντη θάλασσα χωρίς ακρογιάλι και χωρίς εαυτό. Έπειτα ο άνεμος, η ανάσα της Ζωής, σας ύφανε και σας έκανε πέπλο από φως πάνω στο πρόσωπό της. Έπειτα το χέρι της σας μάζεψε και σας έδωσε μορφή, και σεις, με το κεφάλι στραμμένο ψηλά, αναζητούσατε τα ύψη. Αλλά η θάλασσα σας ακολούθησε και το τραγούδι της βρίσκεται ακόμα μέσα σας. Και μ' όλο που σεις ξεχάσατε τη συγγένειά σας, αυτή για πάντα θα επιβεβαιώνει τη μητρότητά της, και πάντα θα σας καλεί κοντά της.

   Στις περιπλανήσεις σας ανάμεσα στα βουνά και τις ερημιές πάντα θα θυμάστε το βάθος της δροσερής καρδιάς της. Και μ' όλο που πολλές φορές δε θα ξέρετε τι είναι εκείνο που λαχταράτε, αυτό θα είναι πραγματικά η απέραντη και ρυθμική γαλήνη της.


Χαλίλ Γκιμπράν, Ο κήπος του Προφήτη

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Παραμύθι απ' τον Χόρχε Μπουκάι

Η ιστορία αυτή μας πάει πίσω, στην εποχή του βασιλιά Αρθούρου και των ιπποτών της στρογγυλής τραπέζης. Μια εποχή μαγείας και κάστρων με ανυψούμενες γέφυρες, με μηχανορραφίες και ηρωικές μάχες, με δράκους μαγικούς που βγάζουν φωτιά από το στόμα και ιππότες με θαυμαστή ανδρεία και δόξα.

Ο βασιλιάς Αρθούρος είναι άρρωστος. Μέσα σε δύο μόλις εβδομάδες η αρρώστια τον έχει κάνει αδύναμο, τον έχει εξαντλήσει σε σημείο που δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι, και μόλις και μετά βίας τρώει. Έχουν καλέσει όλους τους γιατρούς της αυλής για να θεραπεύσουν τον μονάρχη, κανένας όμως δεν έχει μπορέσει να διαγνώσει από τι πάσχει. Παρά τις φροντίδες, η κατάσταση του καλού βασιλιά χειροτερεύει.
Ένα πρωί, την ώρα που οι υπηρέτες αερίζουν το δωμάτιο όπου κοιμάται ο βασιλιάς, ένας απ' αυτούς λέει στον άλλον λυπημένος: "Θα πεθάνει,,,,"
Στο δωμάτιο την ώρα εκείνη βρίσκεται ο σερ Γκάλαχαδ, ο πιο γενναίος και κομψός από τους ιππότες της στρογγυλής τραπέζης που έχει συντροφεύσει τον Αρθούρο στις μεγαλύτερες μάχες.
Ακούει ο Γκάλαχαδ το σχόλιο του υπηρέτη και τινάζεται σαν αστραπή, τον αρπάζει από το λαιμό και του φωνάζει: "Ποτέ δεν θα ξαναπείς αυτή τη λέξη! Ποτέ, κατάλαβες; Ο βασιλιάς θα ζήσει, ο βασιλιάς θα γίνει καλά... Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε τον γιατρό που θα διαγνώσει την αρρώστια του. Άκουσες;"
Ο υπηρέτης, τρέμοντας ολόκληρος, βρίσκει το κουράγιο ν' απαντήσει: "Αυτό που συμβαίνει, Κύριε, είναι πως ο βασιλιάς Αρθούρος δεν είναι άρρωστος... Του έχουν κάνει μάγια."
Εκείνη την εποχή, η μαγεία ήταν κάτι τόσο λογικό και φυσικό, όσο και ο νόμος της βαρύτητας.
"Γιατί το λες αυτό, καταραμένε;" ρωτάει ο Γκάλαχαδ.
"Έχω πολλά χρόνια στην πλάτη μου, κύριέ μου, κι έχω δει δεκάδες άντρες και γυναίκες σ' αυτήν την κατάσταση, κι απ' όλους αυτούς μονάχα ένας γλίτωσε."
"Αυτό σημαίνει πως υπάρχει μια ελπίδα... Πες μου πώς τα κατάφερε αυτός που γλίτωσε απ' το θάνατο."
"Το θέμα είναι να καταφέρετε να βρείτε έναν μάγο πιο ισχυρό από εκείνον που έκανε μάγια στον βασιλιά. Αν δεν γίνει αυτό, ο μαγεμένος θα πεθάνει."
"Θα πρέπει να υπάρχει στο βασίλειο ένας ισχυρός μάγος..." λέει ο Γκάλαχαδ, "αλλά κι αν δεν υπάρχει, θα ψάξω να τον βρω ως τα πέρατα της γης και θα τον φέρω."
"Απ' όσο ξέρω, υπάρχουν δύο άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να σώσουν τον βασιλιά Αρθούρο, σερ Γκάλαχαδ. Ο ένας είναι ο Μέρλιν, που μέχρι να του στείλετε μήνυμα και να 'ρθει θέλει δύο βδομάδες, και δεν νομίζω πως θ' αντέξει τόσο πολύ ο βασιλιάς μας..."
"Κι ο άλλος;"
Ο γέρος υπηρέτης σκύβει το κεφάλι κι αρχίζει να το κουνάει πέρα-δώθε αρνητικά.
"Ο άλλος είναι η μάγισσα που ζει στο βουνό... Όμως, ακόμα και να βρεθεί κάποιος αρκετά θαρραλέος για να πάει να τη βρει -που αμφιβάλλω-, εκείνη δεν πρόκειται να έρθει ποτέ να σώσει τον βασιλιά που την πέταξε από το παλάτι πριν από πολλά χρόνια."
Η φήμη της μάγισσας ήταν πραγματικά φοβερή. Ήταν γνωστό πως μπορούσε να μεταμορφώσει σε δούλο της τον πιο ανδρείο πολεμιστή, απλώς και μόνο κοιτώντας τον στα μάτια. Λέγανε πως ένα άγγιγμά της έφτανε για να παγώσει το αίμα στις φλέβες. Υπήρχαν ιστορίες πως μαγείρευε ανθρώπους με λάδι και έτρωγε την καρδιά τους.
Ο Αρθούρος, ομως, ήταν για τον Γκάλαχαδ ο καλύτερος φίλος που είχε στη ζωή του. Είχε πολεμήσει στο πλευρό του εκατοντάδες φορές, κι είχε ακούσει τα προβλήματά του τα καθημερινά και τα πιο σοβαρά. Δεν υπήρχε κίνδυνος ικανός να τον εμποδίσει να σώσει τον βασιλιά και φίλο του, τον καλύτερο άνθρωπο που είχε γνωρίσει στη ζωή του.
Ο Γκάλαχαδ φοράει την πανοπλία του, ανεβαίνει στο άλογό του και τραβάει για το Μαύρο Βουνό όπου βρίσκεται η σπηλιά της μάγισσας.
Μόλις περνάει το ποτάμι, βλέπει τον ουρανό που αρχίζει να σκοτεινιάζει. Πυκνά μαύρα σύννεφα φαίνονται να έχουν αράξει στους πρόποδες του βουνού. Όταν φτάνει στη σπηλιά, λες κι έχει πέσει η νύχτα μέρα μεσημέρι.
Κατεβαίνει από το άλογο ο Γκάλαχαδ και πάει με τα πόδια προς την είσοδο της σπηλιάς - μια τρύπα σκοτεινή στον βράχο. Πραγματικά, το αφύσικο κρύο που βγαίνει από τη σπηλιά κι η δυσοσμία που αναδίδει το εσωτερικό της, τον αναγκάζουν να ξανασκεφτεί το τόλμημά του. Εντούτοις, ο ιππότης αντιστέκεται και προχωράει στο βαλτώδες έδαφος μέσα από το μακάβριο τούνελ. Πότε πότε, το φτεροκόπημα μιας νυχτερίδας τον κάνει ενστικτωδώς να σκύβει και να σκεπάζει το πρόσωπό του.
Μετά από πέντε λεπτά περπάτημα, το τούνελ ανοίγει σε μια τεράστια σπηλιά. Η ατμόσφαιρα είναι τοσο αποπνικτική -με μια έντονη και δυσάρεστη μυρωδιά-, όσο και υποβλητική, καθώς το χώρο φωτίζουν εκατοντάδες αναμμένα κεριά. Στο κέντρο της σπηλιάς, ανακατεύοντας μια χύτρα που αχνίζει, στέκεται η μάγισσα.
Είναι μια κανονική μάγισσα του παραμυθιού, ακριβώς όπως του την περιέγραψε η γιαγιά του σ' εκείνες τις τρομακτικές ιστορίες που του έλεγε όταν ήταν μικρός για να κοιμηθεί, κι αυτός έμενε άυπνος να φαντάζεται τη μάχη ενάντια στο κακό που θα ξεκίναγε σαν θα μεγάλωνε και θα γινόταν ιππότης της βασιλικής αυλής.
Στέκεται εκεί, καμπουριασμένη, ντυμένη στα κατάμαυρα, τα κοκαλιάρικα χέρια της απλωμένα μπροστά, μ' εκείνα τα μακριά και μυτερά νύχια σαν αρπακτικού όρνεου, τα μάτια μικρά, η μύτη γαμψή,  το πιγούνι να προεξέχει και η στάση της ολόκληρη να σου προκαλεί τρόμο.
Με το που μπαίνει ο Γκάλαχαδ, χωρίς καν να τον κοιτάξει, του φωνάζει η μάγισσα:
"Πάρε δρόμο πριν σε κάνω βάτραχο ή τίποτα χειρότερο:"
"Μα έψαχνα να σε βρω" της λέει ο Γκάλαχαδ. "Χρειάζομαι τη βοήθειά σου για τον φίλο μου που είναι άρρωστος βαριά."
"Χα... χα... χα... ας γελάσω!" λέει η μάγισσα με ειρωνεία. "Ο βασιλιάς είναι δεμένος με μάγια, και παρόλο που δεν είμαι εγώ αυτή που του τα έκανε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να τον σώσεις από τον θάνατο."
"Εσύ όμως... εσύ είσαι πιο ισχυρή απ' αυτόν που του έκανε τα μάγια. Εσύ θα μπορούσες να τον σώσεις" επιμένει ο Γκάλαχαδ, προσπαθώντας να την πείσει.
"Και γιατί να κάνω εγώ τέτοιο πράγμα;" ρωτάει η μάγισσα ενώ θυμάται με πίκρα και κακία την προσβολή του βασιλιά.
"Θα έχεις ότι ζητήσεις" της λέει ο Γκάλαχαδ. "Σου εγγυώμαι εγώ προσωπικά ότι θα πάρεις όποια αμοιβή ζητήσεις."
Η μάγισσα κοιτάζει τον ιππότη. Είναι πραγματικά περίεργο να έρχεται ένα τέτοιο πρόσωπο στη σπηλιά της και να ζητάει τη βοήθειά της. Ακόμη και με το φως των κεριών ο Γκάλαχαδ είναι πολύ κομψός, κι αν στην κομψότητά του προστεθεί και η ευγενική του συμπεριφορά, γίνεται η προσωποποίηση της ευγένειας και της ομορφιάς.
Η μάγισσα του ρίχνει μαι λοξή ματιά και του ανακοινώνει:
"Η αμοιβή μου είναι η εξής: αν κάνω καλά τον βασιλιά... και μόνο με την προϋπόθεση ότι θα τον κάνω καλά..."
"Ότι ζητήσεις..." λέει ο Γκάλαχαδ.
"Θέλω να με παντρευτείς!"
Ο Γκάλαχαδ κλονίζεται. Δεν μπορεί να φανταστεί πως θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του με τη μάγισσα στο πλευρό του, απ' την άλλη όμως πρόκειται για τη ζωή του Αρθούρου. Πόσες φορές δεν του έσωσε ο φίλος του τη ζωή σε κάποια μάχη... Του χρωστάει όχι μία, αλλά εκατό ζωές... Επιπλέον, το βασίλειο χρειάζεται τον βασιλιά του.
"Έγινε!" λέει ο ιππότης. "Αν μπορέσεις να κάνεις καλά τον Αρθούρο, θα γίνεις γυναίκα μου, σου δίνω τον λόγο της τιμής μου. Σε παρακαλώ, όμως, κάνε γρήγορα! Φοβάμαι μήπως πάμε στο παλάτι και είναι ήδη πολύ αργά για να τον σώσουμε."
Χωρίς να βγάλει λέξη, ετοιμάζει η μάγισσα το βαλιτσάκι της, βάζει μέσα κάμποσες σκόνες και ένα σωρό μπουκαλάκια με περίεργα υγρά, παίρνει και μια δερμάτινη τσάντα γεμάτη παράξενα αντικείμενα, και πάει προς την έξοδο της σπηλιάς, με τον Γκάλαχαδ να την ακολουθεί.

Μόλις φτάνουν έξω, φέρνει ο σερ Γκάλαχαδ το άλογό του, και με την προσοχή που αρμόζει σε βασίλισσα βοηθάει τη μάγισσα ν' ανέβει στα καπούλια του αλόγου. Ανεβαίνει κι αυτός, κι αρχίζει να καλπάζει με κατεύθυνση το παλάτι του βασιλιά.
Φτάνοντας εκεί, φωνάζει στον φρουρό να κατεβάσει τη γέφυρα, κι αυτός εκτελεί σιωπηλά τη διαταγή.
Οι απλοί άνθρωποι που ζουν μέσα στο κάστρο παραμερίζουν ψιθυρίζοντας χωρίς να μπορούν να πιστέψουν στα μάτια τους, ή πασχίζουν να μη διασταυρωθεί το βλέμμα τους μ' αυτή τη φοβερή γυναίκα. Έτσι, ο Γκάλαχαδ φτάνει γρήγορα στην είσοδο των διαμερισμάτων του βασιλιά.
Σταματάει με το χέρι τη μάγισσα που πάει να κατέβει μόνη της, και βιαστικά της προτείνει το μπράτσο του για να τη βοηθήσει. Ξαφνιάζεται αυτή και του ρίχνει μια ματιά σχεδόν σαρκαστική. Εκείνος, όμως, της λέει:
"Αν πρόκειται να γίνεις γυναίκα μου, καλό είναι να απολαμβάνεις τη συμπεριφορά που σου αξίζει."
Στηριγμένη στο μπράτσο του, μπαίνει η μάγισσα στην κρεβατοκάμαρα του βασιλιά. Ο Αρθούρος έχει χειροτερέψει από τότε που έφυγε ο Γκάλαχαδ. Τώρα πια , δεν τρώει κι ούτε που ανοίγει τα μάτια του.
Ο Γκάλαχαδ διατάζει να φύγουν ολοι από το δωμάτιο του βασιλιά. Ο προσωπικός γιατρός του βασιλιά ζητάει να μείνει, κι ο Γκάλαχαδ του το επιτρέπει.
Πλησιάζει η μάγισσα το πρόσωπό της κοντά στο σώμα του Αρθούρου, το μυρίζει, λέει κάτι παράξενα λόγια και μετά ετοιμάζει ένα υγρό με απαίσιο πράσινο χρώμα που το ανακατεύει μ' ένα καλαμάκι. Μόλις πάει να το δώσει στον άρρωστο να πιει, ο γιατρός αρπάζει απότομα το χέρι της και της λέει: "Όχι! Εγώ είμαι ο γιατρός και δεν πιστεύω στα μάγια. Φύγε αμέσως..."
Και σίγουρα θα συνέχιζε λέγοντας "...από το παλάτι.", αλλά δεν πρόλαβε γιατί δίπλα του βρίσκεται τώρα ο Γκάλαχαδ που τον κοιτάζει αγριεμένος με το σπαθί του να πιέζει τον λαιμό του γιατρού ενώ του λέει αυστηρά:
"Κάτω τα χέρια σου απ' αυτή τη γυναίκα! Αυτός που θα φύγει είσαι εσύ... Τώρα!"
Ο γιατρός το βάζει στα πόδια τρομαγμένος. Η μάγισσα πλησιάζει το μπουκαλάκι στα χείλη του βασιλιά και χύνει το περιεχόμενο στο στόμα του.
"Και τώρα;" ρωτάει ο Γκάλαχαδ.
"Τώρα... πρέπει να περιμένουμε" του λέει η μάγισσα.
Έρχεται το βράδυ, και ο Γκάλαχαδ βγάζει τον μανδύα του και τον στρώνει για να ξαπλώσει η μάγισσα στα πόδια του κρεβατιού του βασιλιά. Εκείνος μένει στην πόρτα για να φυλάει και τους δύο.

Το επόμενο πρωί, για πρώτη φορά εδώ και πολλές μέρες, ο βασιλιάς ανοίγει τα μάτια του.
"Φέρτε μου φαγητό! Θέλω να φάω... Πεινάω πολύ!"
"Καλημέρα σας, Μεγαλειότατε..." τον χαιρετάει ο Γκάλαχαδ με χαμόγελο, ενώ χτυπάει το κουδουνάκι για να έρθουν οι υπηρέτες.
"Αγαπημένε μου φίλε" λέει ο βασιλιάς, "έχω τέτοια πείνα, λες κι έχω να φάω βδομάδες ολόκληρες."
"Πράγματι, δεν έχετε φάει εδώ και αρκετές εβδομάδες" επιβεβαιώνει ο Γκάλαχαδ.
Μόλις το λέει αυτό, εμφανίζεται στα πόδια του κρεβατιού η μάγισσα και τον κοιτάζει μ' ένα μορφασμό που στο πρόσωπό της αντικαθιστά το χαμόγελο. Ο Αρθούρος νομίζει πως έχει παραισθήσεις. Κλείνει τα μάτια, μετά τα τρίβει για να δει καλύτερα, αλλά στο τέλος αποδεικνύεται ότι, όντως, εκεί μπροστά του βρίσκεται η μάγισσα, μέσα στην ίδια την κρεβατοκάμαρά του.
"Σου είπα εκατό φορές πως δεν θέλω να σε βλέπω στο παλάτι. Έξω από δω!" τη διατάζει ο βασιλιάς.
"Συγχωρέστε με, μεγαλειότατε..." επεμβαίνει ο Γκάλαχαδ, "αλλά πρέπει να σας πω ότι αν διώξετε αυτήν από το παλάτι, διώχνετε μαζί κι εμένα. Είναι δικαίωμά σας να μας διώξετε και τους δύο, αν όμως φύγει εκείνη, θα φύγω κι εγώ."
"Τρελάθηκες;" ρωτάει ο Αρθούρος. "Τι δουλειά έχεις εσύ μ' αυτό το απαίσιο τέρας;"
"Προσέξτε, Υψηλότατε, μιλάτε για τη μέλλουσα σύζυγό μου."
"Τι;! Τη μέλλουσα σύζυγό σου; Εγώ ήθελα να σε συστήσω στα κορίτσια της παντρειάς των καλύτερων οικογενειών του βασιλείου, στις πιο ποθητές πριγκίπισσες της περιοχής, στις ωραιότερες γυναίκες του κόσμου, κι εσύ τις απέρριψες όλες. Και τώρα μου λες πως θα παντρευτείς αυτήν;!!!"
Η μάγισσα έφτιαξε τα μαλλιά της και με ύφος κοροϊδευτικό είπε:
"Είναι η αμοιβή μου για τη θεραπεία σου."
"Όχι!" φώναε ο βασιλιάς. "Δεν μπορώ να το δεχτώ. Δεν θα σου επιτρέψω αν κάνεις αυτή την τρέλα. Προτιμώ να πεθάνω."
"Αυτό τελείωσε, είναι πια γεγονός, Μεγαλειότατε" λέει ο Γκάλαχαδ.
"Σου απαγορεύω να την παντρευτείς !" τον διατάζει ο Αρθούρος.
"Μεγαλειότατε..." απαντάει ο Γκάλαχαδ, "υπάρχει μόνο ένα πράγμα στον κόσμο που είναι για μένα πιο σημαντικό από την προσταγή σου, κι αυτό είναι ο λόγος της τιμής μου. Έδωσα τον λόγο μου ότι θα την παντρευτώ, και πρέπει να τον κρατήσω. Αν πεθάνεις αύριο, θα συμβούν δύο γεγονότα την ίδια μέρα."
Ο βασιλιάς κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να προστατεύσει τον φίλο του, από τη στιγμή που είχε δώσει τον λόγο του.
"Δεν θα μπορέσω  ποτέ να σου ξεπληρώσω αυτή τη θυσία, Γκάλαχαδ. Είσαι ακόμη πιο τίμιος και ευγενής απ' ότι νόμιζα για σένα." Λέγοντας αυτά, σηκώνεται ο βασιλιάς, πλησιάζει τον Γκάλαχαδ και τον αγκαλιάζει. "Πες μου, σε παρακαλώ, τι μπορώ να κάνω για σένα, ότι κι αν είναι αυτό."
Το επόμενο πρωί, κατ' απαίτηση του ιππότη, ο ιερέας του παλατιού παντρεύει το ζευγάρι στο παρεκκλήσιο του κάστρου με μοναδικό καλεσμένο την Αυτού Μεγαλειότητα τον βασιλιά. Στο τέλος της τελετής, ο Αρθούρος δίνει στον Γκάλαχαδ την ευχή του και μια περγαμηνή όπου αναφέρει ότι παραχωρεί  στο ζευγάρι τα κτήματα που βρίσκονται από την άλλη μεριά του ποταμού και την εξοχική κατοικία στην κορυφή του βουνού.
Βγαίνουν από το παρεκκλήσι στην κεντρική πλατεία, η οποία σήμερα είναι παραδόξως έρημη. Κανείς δεν ήθελε να πανηγυρίσει ή αν παρευρεθεί σ' αυτόν τον γάμο. Στα δρομάκια του χωριού μιλούν  για μάγισσες, για μάγια που μεταφέρθηκαν από τον έναν στον άλλον, για τρέλα και για δέσιμο με μαγικά...
Ο Γκάλαχαδ οδηγεί την άμαξα μέσα από άδειους δρόμους με κατεύθυνση το ποτάμι, κι από κει παίρνει τον δρόμο για το βουνό.
Μόλις φτάνουν πηδάει γρήγορα κάτω, πιάνει τη γυναίκα του τρυφερά από τη μέση και τη βοηθάει να κατέβει από την άμαξα. Της λέει ότι εκείνος θα πάει τα άλογα στον στάβλο, και την καλεί να περάσει στο καινούριο της σπίτι. Ο Γκάλαχαδ καθυστερεί λίγο παραπάνω γιατί θέλει να απολαύσει το δειλινό, ως τη στιγμή που ο ήλιος χάνεται στον ορίζοντα. Αμέσως μετά, ο σερ Γκάλαχαδ παίρνει μια βαθιά ανάσα και μπαίνει στο σπίτι.
Η φωτιά στο τζάκι είναι αναμμένη και μπροστά της στέκεται μια άγνωστη φιγούρα, με την πλάτη προς την πόρτα.  Είναι η σιλουέτα μιας γυναίκας ντυμένης με ένα φόρεμα λευκό, ημιδιαφανές, που αφήνει να διαγράφονται οι καμπύλες ενός ελκυστικού καλλίγραμμου σώματος.
Ο Γκάλαχαδ ψάχνει με το βλέμμα ολόγυρά του να δει τη γυναίκα που πριν από λίγο μπήκε σ' αυτό το σπίτι, αλλά δεν τη βλέπει πουθενά. Γι' αυτό ρωτάει:
"Που είναι η γυναίκα μου;"
Γυρίζει η γυναίκα, κι ο Γκάλαχαδ αισθάνεται την καρδιά του να χτυπάει σαν να θέλει να βγει απ' το στήθος του. Αυτή είναι η ωραιότερη γυναίκα που έχει δει στη ζωή του. Ψηλή, με λευκή επιδερμίδα, ανοιχτόχρωμα μάτια, πυκνά πυρόξανθα μαλλιά κι ένα πρόσωπο αισθησιακό και συγχρόνως τρυφερό. Απ' το μυαλό του ιππότη περνάει η σκέψη ότι, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, θα είχε οπωσδήποτε ερωτευτεί αυτή τη γυναίκα. Ξαναρωτάει όμως, λίγο εκνευρισμένος αυτή τη φορά:
"Που είναι η γυναίκα μου;"
Τον πλησιάζει τότε η γυναίκα και του ψιθυρίζει γλυκά:
"Εγώ είμαι η γυναίκα σου, αγαπημένε μου Γκάλαχαδ."
"Μη με πληγώνεις, ξέρω ποιαν παντρεύτηκα" της λέει ο Γκάλαχαδ, "και δεν σου μοιάζει στο ελάχιστο."
"Ήσουν τόσο καλός μαζί μου, αγαπημένε μου, ήσουν περιποιητικός κι ευγενικός ακόμα κι όταν η εμφάνισή μου σου προκαλούσε απέχθεια... Με υπερασπίστηκες και φέρθηκες με τόσο σεβασμό όσον δεν μου έχει δείξει ποτέ κανένας, γι' αυτό θεωρώ ότι σου αξίζει αυτή η έκπληξη... Το μισό διάστημα που θα περάμε μαζί θα έχω την εμφάνιση που βλέπεις, και το άλλο μισό, την εμφάνιση που είχα όταν με γνώρισες..." η γυναίκα κάνει μια παύση και το βλέμμα της συναντάει το βλέμμα του σερ Γκάλαχαδ. "Κι επειδή είσαι ο άντρας μου, ο αγαπημένος μου, ο υπέροχος άντρας μου, θα έχεις το προνόμιο να αποφασίσεις εσύ: Τι προτιμάς, αγαπημένε μου σύζυγε; Θέλεις να είμαι αυτή την ημέρα και η άλλη τη νύχτα, ή η άλλη την ημέρα και αυτή που βλέπεις τη νύχτα;"
Στην ψυχή του ιππότη ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Αυτό το θεϊκό δώρο είναι παραπάνω απ' ότι θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί. Αυτός είχε παραδοθεί στη μοίρα του από αγάπη για τον φίλο του τον Αρθούρο, και τώρα βρίσκεται εδώ να μπορεί να διαλέξει τη μελλοντική ζωή του. Τι πρέπει να κάνει; Να ζητήσει από τη γυναίκα του να είναι ωραία την ημέρα για να μπορεί να περπατάει περήφανα στο χωριό και να νιώθει πως τον ζηλεύουνόλοι, και τις νύχτες να υποφέρει στο πλευρό της; Ή μήπως θα είναι καλύτερα να υπομένει την κοροϊδία και τη περιφρόνηση όσων θα τον βλέπουν πλάι στη μάγισσα, με την παρήγορη σκέψη ότι μόλις θα σκοτεινιάσει θα χαίρεται, εκείνος μόνο, τη συντροφιά αυτής της ωραίας γυναίκας με την οποία ήδη νιώθει ερωτευμένος;
Ο σερ Γκάλαχερ, ο ευγενής σερ Γκάλαχερ σκέφτεται, σκέφτεται, σκέφτεται και στο τέλος σηκώνει το κεφάλι και της λέει: 
"Τώρα που είσαι γυναίκα μου, η αγαπημένη μου γυναίκα, η εκλεκτή της καρδιάς μου, σου ζητώ να είσαι... αυτή που θέλεις εσύ να είσαι κάθε μέρα, κάθε στιγμή της ζωής που θα περάσουμε μαζί..."

Ο μύθος λέει πως σαν άκουσε εκείνη να της λέει αυτά ο σύζυγός της και συνειδητοποίησε πως μπορούσε η ίδια να διαλέξει ποια ήθελε να είναι, αποφάσισε να είναι πάντα η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου.

Λένε πως από τότε, όταν βρίσκουμε κάποιον που μας δίνει ολόψυχα το δικαίωμα να είμαστε αυτοί που είμαστε, μεταμορφωνόμαστε ριζικά.

Ας διώξουμε για πάντα τις φοβερές μάγισσες και τους κακούς δράκους που κατοικούν στη σκιά μας έτσι ώστε, φεύγοντας, να κάνουν χώρο για τους ωραιότερους, τους πιο τρυφερούς και γοητευτικούς ιππότες και πριγκίπισσες που βρίσκονται πολλές φορές κοιμισμένοι μέσα μας. Αυτά τα όμορφα όντα που εμφανίζονται για να προσφερθούν στο αγαπημένο πρόσωπο, καταλήγουν όμως να κυριεύσουν τη ζωή μας και να κατοικήσουν μέσα μας για πάντα.

Αυτό είναι το πολύτιμο μάθημα που αποκομίζει κανείς στην πορεία της ζωής του.
 
Η αληθινή αγάπη δεν είναι παρά η επιθυμία να βοηθάς τον άλλον να είναι αυτός που είναι.


ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣΗΣ

 



 





Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Ο Πόνος, Χαλίλ Γκιμπράν


Ο πόνος σας είναι το σπάσιμο του όστρακου που περικλείει τη γνώση σας. Όπως το τσόφλι του καρπού πρέπει να σπάσει, για να βγει η καρδιά του στο φως του ήλιου, έτσι κι εσείς πρέπει να γνωρίσετε τον πόνο. Κι αν μπορούσατε να κρατάτε στην καρδιά σας το θαυμασμό για τα καθημερινά θαύματα της ζωής σας, ο πόνος δε θα σας φαινόταν λιγότερο θαυμαστός από τη χαρά σας. Και θα δεχόσαστε τις εποχές της καρδιάς σας, όπως δέχεστε από πάντα τις εποχές που περνούν πάνω από τα χωράφια σας. Και θα παρατηρούσατε με ηρεμία τους χειμώνες της θλίψης σας.

Πολλούς από τους πόνους σας τους διαλέγετε μονάχοι. Είναι το πικρό φάρμακο που μ' αυτό ο γιατρός που είναι μέσα σας θεραπεύει τον άρρωστο εαυτό σας. Γι' αυτό, να εμπιστεύεστε το γιατρό, και να πίνετε το φάρμακό του, σιωπηλά και ήρεμα. Γιατί το χέρι του, αν και βαρύ και σκληρό, οδηγείται από το τρυφερό χέρι του Αοράτου. Και η κούπα που σας δίνει, μ' όλο που καίει τα χείλη σας, είναι φτιαγμένη από τον πηλό που ο μεγάλος Αγγειοπλάστης μούσκεψε τα δικά του άγια δάκρυα.


Απόσπασμα απ' το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν "Ο Προφήτης"