Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012

Επιθυμία

Δεν ξεχνάς, θάβεις,
θάβεις όσο πιο βαθιά μπορείς.
Ντύνεις, μεταμφιέζεις σε κύτταρο
και το κρύβεις στην πιο άπιαστη γωνιά του κορμιού σου.
Εκεί που ούτε μάτι, ούτε αυτί, ούτε ένστικτο δεν μπορεί να νοιώσει.
Παρά μόνο όταν μολύνει, εξαπλώνεται, τρώει, αχόρταγο θηρίο.
Δεν ξεχνάς, είναι εκεί, υπάρχει, δεν σ΄αφήνει να ξεχάσεις.
Κι όταν στα χέρια σου κρατήσεις και χαϊδέψεις,
σαν άμοιρο σκυλί, τις πληγές γλύψεις.
Με δάκρυα καυτά περιχύσεις, με μύρο αλείψεις.
Έτσι ευωδιά μαζί σου θα κουβαλάς, και θα ξεχνάς το βάρος,
μόνο το βάρος... της επιθυμίας σου.

Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012

Παράσταση



Τη παράσταση αυτή εγώ θα κλέψω
τον ρόλο μου όσο γίνεται καλύτερα θα παίξω
το τρέμουλο στη φωνή θα ξεπεράσω
τα λόγια μου με θάρρος θα φωνάξω.

Πάνω στη σκηνή μονάχη
μονόλογος που δεν τελειώνει
θα τελειώσει κι αυτή η πράξη
η αγωνία όλο μεγαλώνει.

θα πεθάνει η ηρωίδα;
τέλος θα 'χει δραματικό;
Μα δεν κατάλαβες...
έχει πεθάνει εδώ και καιρό...
Και μόνο στη σκηνή
μια μαγική στιγμή
δείχνει ζωντανή
μα η παράσταση κάποια στιγμή τελειώνει...


© Κρυσταλένια ©

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

Προσκόλληση

Ξέρω είσαι ασφαλής εκεί
στα γνώριμα κορμιά
τα συρμάτινα χέρια που σ' αγγίζουνε.
Έχεις μάθει πια να ζεις
με τις γρατζουνιές σου.
Αποσύρεσαι για λίγο, γλύφεις τις πληγές σου
και μετά πάλι απ' την αρχή.
Ξέρω φοβάσαι αυτό που δεν ξέρεις.
Η άγνοια του "μπροστά" σε παραμονεύει
κι εσύ το κοιτάς καχύποπτα...
Σ' αρέσει, σ' αρέσει αυτό το παιχνίδι
του να πληγώνεσαι.
Οι ίδιες και ίδιες γρατζουνιές,
στα ίδια και ίδια σημεία.
Ξέρω είσαι ασφαλής εκεί,
στα ίδια χαμόγελα, στην προσωρινή ευτυχία...
Ξέρω...  ατρόμητη δεν είμαι...

© Κρυσταλένια ©

Λευκό μου γιασεμί...

Εκεί... στην αυλή του σπιτιού σου να φυτέψεις γιασεμιά.
Να ντύσουν το φράχτη, να κρύβονται τα πουλιά.
Κι όποτε ανθίζουν, εγώ θα ‘ρχομαι…
Θα σου δίνω ένα τρυφερό φιλί και...
θα λούζομαι στις μυρωδιές τους, θα ντύνομαι στο λευκό τους!






Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012

Προσδοκία

Η προσδοκία σου είναι αυτή που πονάει. Αυτό το ανήλεο περίμενε. Περίμενε να σου χαμογελάσει, περίμενε να σ' αγγίξει, περίμενε. Άλλη προσδοκία δεν υπάρχει παρά αυτό το αχόρταγο περίμενε. Το βράδυ περίμενε, το πρωί περίμενε. Η ζωή σου ένα Περίμενε. Σκιάχτρο σε άγονο χωράφι.  Φορώντας μοναχά μια προσδοκία. Να πονάς και να υπομένεις και συνέχεια να περιμένεις... 

                                                          
                                    κι αν δεν ...    η προσδοκία σου είναι αυτή που πονάει.



Στη μέση...

Πως να πω πως σ' έχασα
αφού στη σκιά μου κρύβεσαι, περιμένοντας το φως.
Πως να πω πως σ' έχω
αφού είσαι το φως μου, και ψάχνεις τη σκιά.
Είμαι καταδικασμένη... σε παιχνίδι διπλό.
Παίζω και κερδίζοντας χάνω.
Και δάκρυ πως να τρέξει
αφού στο χαμόγελο θα πνιγεί.
Και χαμόγελο πως να σου δώσω
αφού στο δάκρυ θα σβηστεί.
Γι' αυτό κι εγώ στέκομαι εκεί... Κάπου στη μέση.
Κι ας με κατηγορείς πως δεν νοιώθω.
Δεν έχεις καταλάβει
πόσο πονάει η χαρά και πόσο χαίρεται ο πόνος.
Κοίτα με κι ίσως με καταλάβεις...
Κάπου εκεί στη μέση θα 'μαι.
© Κρυσταλένια ©

Η εξάρτηση ως ασθένεια.

Εξάρτηση σημαίνει δειλία στις νέες εμπειρίες. Όποιος κατανοεί τη ζωή του ως ταξίδι και βρίσκεται καθ' οδόν, είναι αναζητητής, όχι εξαρτημένος. Για να γνωρίσεις τον εαυτό σου ως αναζητητή, πρέπει να ομολογήσεις ότι δεν έχεις πατρίδα. Όποιος πιστεύει σε δεσμούς έχει ήδη γίνει εξαρτημένος. Όλοι έχουμε τις ουσίες μας, που κάθε τόσο αναισθητοποιούν την ψυχή μας. Το πρόβλημα δεν είναι η ουσία από την οποία εξαρτιόμαστε, αλλά η τεμπελιά μας στην αναζήτηση. Παρακάτω θα περιγραφούν σύντομα μόνο εκείνες οι ουσίες, που γενικά θεωρούνται παθολογικές:

Βουλιμία
Ζω σημαίνει μαθαίνω. Η συνεχής ανάληψη του νέου οδηγεί στην διεύρυνση της συνείδησης. Μπορούμε να υποκαταστήσουμε την "πνευματική" με "υλική" τροφή, αλλά αυτή η ενσωμάτωση οδηγεί μόνον στη "σωματική διεύρυνση". Αν η πείνα για ζωή δεν χορτάσει με εμπειρία, βυθίζεται στο σώμα και γίνεται αντιληπτή ως πείνα αχόρταγη, γιατί το εσωτερικό κενό δεν μπορεί να αναπληρωθεί με φαγητό. Ο λαίμαργος βιώνει την αγάπη μόνον στο σώμα, μια και δεν το κατορθώνει στη συνείδησή του. Ποθεί την αγάπη, αλλά δεν ανοίγει τα όριά του Εγώ του, παρά μόνον το στόμα, καταβροχθίζοντας τα πάντα. Το αποτέλεσμα ονομάζεται παχυσαρκία της στενοχώριας. Ο λαίμαργος αναζητά την αγάπη, την επιβεβαίωση, την ανταμοιβή - δυστυχώς σε λανθασμένο επίπεδο.

Αλκοολισμός
Ο αλκοολικός ποθεί έναν κόσμο χωρίς συγκρούσεις, λυτρωμένο. Ο στόχος δεν είναι λανθασμένος, αλλά η επίτευξή του γίνεται αποφεύγοντας τις συγκρούσεις και τα προβλήματα. Δεν είναι πρόθυμος να μπει ενσυνείδητα στη γεμάτη συγκρούσεις ζωή και να λυτρωθεί με προσπάθεια. Ναρκώνει τις συγκρούσεις και τα προβλήματα και προσποιείται μέσω του οινοπνεύματος ότι βρίσκεται σε λυτρωμένο κόσμο. Συνήθως ο αλκοολικός αναζητά καιτην εγγύτητα με άλλους. Το οινόπνευμα διαμορφώνει ένα είδος καρικατούρας της εγγύτητας, ρίχνοντας τα τείχη και τα εμπόδια και δημιουργώντας (με το τσούγκρισμα των ποτηριών) μια επιφανειακή αδελφοσύνη που στερείται βάθους και δέσμευσης. Το οινόπνευμα είναι προσπάθεια ικανοποιήσης της αναζήτησης ενός λυτρωμένου, χωρίς συγκρούσεις, αδελφικού κόσμου. Ό, τι στέκει ακόμα εμπόδιο στο ιδανικό αυτό, πρέπει να ξεπλυθεί.
Κάπνισμα
Το κάπνισμα σχετίζεται κυρίως με την αναπνευστική οδό και τους πνεύμονες. Η αναπνοή έχει να κάνει με επικοινωνία, επαφές κι ελευθερία. Το κάπνισμα είναι προσπάθεια ερεθισμού και ικανοποίησης αυτών των τομέων. Το τσιγάρο γίνεται υποκατάστατο της γνήσιας επικοινωνίας και της γνήσιας ελευθερίας. Η διαφήμιση των τσιγάρων στοχεύει με επιτυχία σ' αυτές τις επιθυμίες του ανθρώπου: την ελευθερία του καουμπόι, την υπέρβαση κάθε περιορισμού στην πτήση, το ταξίδι σε χώρες μακρινές και την παρέα χαρούμενων ανθρώπων - όλοι αυτοί οι πόθοι του Εγώ χορταίνουν μ' ένα τσιγάρο. Όλες αυτές οι πραγματικές επιθυμίες υποκαθίστανται με ένα τσιγάρο που ο καπνός του θολώνει τους πραγματικούς στόχους.

Ναρκωτικά
Το χασίς έχει παρόμοια θεματική με του οινοπνεύματος. Φυγή από τα προβλήματα και τις συγκρούσεις και στροφή προς ευχάριστες καταστάσεις. Το χασίς αφαιρεί από τη ζωή τη "σκληρότητα" και την οξύτητα της μορφής. Όλα γίνονται ηπιότερα, οι προκλήσεις υποχωρούν.

Από το βιβλίο "Η Ασθένεια ως Πορεία της Ψυχής"  Τόρβαντ Ντέτλεφσεν, Ρύντιγκερ Ντάλκε