31-12-2025
Παραμονή πρωτοχρονιάς του έτους 2026... αγαπημένο μου ημερολόγιο:
Δυσκολεύομαι να ξεκινήσω να γράφω. Αυτά που συνέβησαν αυτή τη χρονιά ήταν μάλλον μια συνέχεια των προηγούμενων. Έγιναν τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια. Κι εγώ ξέχασα να γράφω. Ξέχασα να κάνω απολογισμό. Ήθελα να ξεχάσω κι απλά ξέχασα. Ένας τίτλος που ταιριάζει είναι ΑΠΩΛΕΙΑ. Κι ένας δεύτερος τίτλος είναι ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΒΗΜΑΤΑ.
Ένα σπασμένο χέρι, χωρισμός, αλλαγή κατοικίας, αγορά κατοικίας, ανακαίνιση κατοικίας, υιοθέτηση ενός γατιού, απώλεια του πατέρα μου, αλλαγή εργασίας, οικονομική δυσκολία, πνευματική γονιός, ένα μικρό χειρουργείο, υιοθέτηση ενός δεύτερου γατιού, πτυχίο Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, απώλεια του δεύτερου γατιού μου...
Κι έφτασαν οι γιορτές των Χριστουγέννων... που έξω ο κόσμος λαμποκοπάει. Κινείται ξέφρενα. Χορεύει. Ξοδεύει. Κι εγώ νοιώθω ότι δεν είμαι από εδώ. Από κάπου αλλού μάλλον. Δεν ταιριάζει η θλίψη μου σε αυτή την πραγματικότητα. Πιάνω τον εαυτό μου να φθονώ αυτούς που δεν έχουν βιώσει απώλειες. Αυτούς που έχουν συντροφιά.
Παράλληλα νοιώθω ενοχές. Ενοχές για την αγνωμοσύνη μου για αυτά που έχω. Και ξέρω ότι έχω πολλά...
Όμως, σήμερα, εδώ που γράφω αγαπημένο μου ημερολόγιο... Θα με πάρω αγκαλιά. Θα με παρηγορήσω.
Γιατί το κορίτσι αυτό πάλεψε πολύ για να σταθεί όρθιο και να μη λυγίσει. Περπάτησε για πολύ καιρό μόνο του χωρίς ένα χέρι να του κρατά συντροφιά. Έπεσε πολλές φορές κάτω και άλλες τόσες σηκώθηκε ξανά.
Εγώ, το κορίτσι αυτό, την Κρυσταλένια, θα την πάρω αγκαλιά και θα την παρηγορήσω. Θα την κρατήσω έως ότου ο πόνος να απαλυνθεί, να γίνει απαλό φως, φως που φωτίζει τις ρωγμές της.
2023 ~ 2024 ~ 2025
 |
| Λείπεις Μπαμπά |
