Ώρα μηδέν

Ώρα μηδέν είναι εκείνο το σημείο της απόλυτης σκοτεινιάς.

Που αδύναμο το κεφάλι κοιτά το πάτωμα και ποτίζει το χώμα.

Που σκέψεις σπαθιά τρυπούν την ύπαρξη, πλημμυρίζοντας

τον ήδη αποπνικτικό χώρο μ' ένα άχρωμο τίποτα.

Είναι το σημείο που θα πάρεις φόρα ντυμένο σκοτάδι.

Αφήνεσαι ανέλπιδα. Λες και το μετά χάθηκε στη δίνη του χρόνου

και μεταλλάχθηκε σε ποτέ.

Μη ξεγελιέσαι. Είναι καμουφλαρισμένο καλά.

Το έδαφος που τώρα ποτίζεις.

Μέσα απ' αυτή τη σκοτεινιά θ' αναδυθείς.

Πιο ψηλά. Πιο δυνατή. Πιο Εσύ!

Κρυσταλένια

22.05.2013

Είδε την αγάπη...

Σήμερα φέρνοντας -αναπάντεχα στο νου μου έναν αρχαίο μύθο- κατάλαβα τι μπορεί να είναι η αγάπη. Το κατάλαβα από μια εικόνα πάνω σ' ένα αγγείο: δείχνει τον Πηλέα, να έχει δέσει τα χέρια του γύρω από τη Θέτιδα και να την κρατάει σφιχτά. Αγαπούσε τη Θέτιδα και ο Κένταυρος, που ήταν σοφός, του είχε προβλέψει: ''Η γυναίκα αυτή συνέχεια θα μεταμορφώνεται. Μην φοβηθείς και μη λύσεις ποτέ τα χέρια σου. Θα γίνεται φίδι και λύκαινα, φωτιά και πάγος. Πράγματα δηλαδή, που δύσκολα κρατάει κανείς χωρίς να ματώσουν,να καούν και να παγώσουν τα χέρια του. Εσύ όμως θα το κάνεις. Η αγάπη θα σου δίνει τη δύναμη ν' αντέξεις, ό,τι χωρίς αυτή, θα σου προκαλούσε φρίκη και πόνο και αποστροφή. Και δεν θα χαλαρώσεις ποτέ το αγκάλιασμα, γιατί θα ξέρεις ότι πίσω από όλα αυτά τα πρόσωπα κρύβεται η μορφή της αγαπημένης σου. Κρύβεται η ψυχή της''.

Αυτά είπε ο Κένταυρος κι ο Πηλέας τον άκουσε κι όσο κράταγε ο πόλεμος δεν έπαυε ν' αγαπάει και ν' αγκαλιάζει κάθε μορφή θηρίου που μπορεί να πάρει ο άνθρωπος. Κι ακόμα ήξερε, πως τα θηρία αυτά, είναι οι όψεις της τρέλας, του πόνου και της αρρώστιας που μπορεί να έχει ο καθένας μας. Όχι η αληθινή εικόνα του.

Και περίμενε το πλήρωμα του χρόνου, μέχρι να λιώσει η αγάπη του κάθε προσωπείο και κάθε αντίσταση, ώστε να δει επιτέλους την ομορφιά της Θέτιδας. Και την είδε. Επειδή δεν έλυσε ποτέ τα χέρια του, την είδε. Επειδή έβλεπε πέρα απ' τη δύση, την ανατολή και πέρα απ' το θηρίο, την θεότητα. Είδε και την αγάπη, πρόσωπο με πρόσωπο.''

Σταθοπούλου, Ε. (2006), Εκείνος, Αθήνα: Οδός Πανός

Πηλέας και Θέτιδα, Πηγή: http://3gym-alex-iliadaproject.blogspot.com/2011/03/blog-post_07.html

Εγώ Είμαι η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή

Και όπως η ψυχή σηκώνεται πάνω από το νόμο του αγώνα για τη ζωή, όταν συνειδητοποιεί τον ανθρωπισμό της, όμοια υψώνεται πάνω από το νόμο της μετενσάρκωσης όταν αποκτά επίγνωση της θεότητάς της.

Οι Μεγάλοι Μύστες, Edouard Schure

Εβδομάδα των Παθών Απρίλιος 2020, κι ενώ όλοι κινούμαστε ή καλύτερα δεν κινούμαστε στους ρυθμούς του κορωναϊού, βιώνω εσωτερικά τις ημέρες αυτές. Το συναίσθημα της κατάνυξης είναι πολύ πιο έντονο από άλλες φορές, όχι μόνο σε εμένα αλλά και σε φίλους και γνωστούς όπως μου έχουν εκμυστηρευτεί. Καταφεύγω σε βιβλία για τον Χριστό και η βιβλιοθήκη μου πάντα κρύβει εκπλήξεις. Μια έκπληξη ήταν και ο Edouard Schure με τους Μεγάλους Μύστες του. 

Μέσα στο δρόμο της πνευματικής αναζήτησης βασικό ερώτημά μου ήταν και είναι ο σκοπός του ανθρώπου. Μελετώντας την ζωή του Χριστού μέσα από τα λόγια του Edouard Schure, επικεντρώθηκα στο παρακάτω απόσπασμα, καθώς μου προκάλεσε έντονη συγκίνηση. Το απόσπασμα αναφέρεται στη χρονική στιγμή όπου ο Χριστός αποσύρθηκε για να διαλογιστεί και να προσευχηθεί στη σπηλιά του Εγκαδδί. Είναι η στιγμή που προβλέπει την μοίρα του, δέχεται να σηκώσει τον Σταυρό και να πατήσει τον Θάνατο. Είναι η ανάδειξη του μεγαλείου της Αγάπης του Υιού του Θεού, του Υιού του Ανθρώπου.

«Ιδού το μαγικό σημείο της Ζωής και της Αθανασίας», είπε η ουράνια φωνή. «Οι άνθρωποι άλλοτε το κατείχαν, τώρα το έχασαν. Θέλεις να τους το ξαναδώσεις;» «Θέλω», είπε ο Ιησούς. «Τότε κοίταξε! Ιδού η μοίρα σου!» Απότομα σβήστηκαν τα τέσσερα άστρα. Έγινε νύχτα. Υποχθόνια βροντή έσεισε τα βουνά και από το βάθος της Νεκράς Θάλασσας βγήκε ένα βουνό σκοτεινό, που πάνω στην κορυφή του είχε ένα μαύρο σταυρό. Άνθρωπος σε μεγάλη αγωνία ήταν καρφωμένος εκεί πάνω. Ένας δαιμονισμένος λαός σκέπαζε το βουνό και ούρλιαζε με καταχθόνιους σαρκασμούς: «Αν είσαι ο Μεσσίας, σώσε τον εαυτό σου!» Ο Οραματιστής τέντωσε τα μάτια του, έπειτα ξανάπεσε προς τα πίσω, λουσμένος από κρύο ιδρώτα, γιατί ο εσταυρωμένος εκείνος άνθρωπος ήταν ο ίδιος… Είχε καταλάβει. Για να νικήσει έπρεπε να ταυτιστεί με εκείνο το τρομακτικό είδωλο, που αυτός ο ίδιος είχε επικαλεστεί και το οποίο είχε τοποθετηθεί μπροστά του σαν απαίσιο ερωτηματικό. Μετέωρος μέσα στην αβεβαιότητά του, καθώς μέσα στο κενό των απείρων χώρων, ο Ιησούς ένιωθε ταυτόχρονα τα μαρτύρια του εσταυρωμένου, τις βρισιές των ανθρώπων και τη βαθιά σιγή του ουρανού.«Μπορείς να πάρεις το σταυρό ή να τον αποδιώξεις», είπε η αγγελική φωνή. Ήδη η οπτασία τρεμούλιαζε σε μερικά μέρη της και ο σταυρός-φάντασμα άρχισε να ωχριά μαζί με το μάρτυρά του, όταν ξαφνικά ο Ιησούς ξαναείδε κοντά του τους αρρώστους της πηγής του Σιλωάμ και πίσω τους είδε να έρχεται ένας ολόκληρος λαός απελπισμένων ψυχών, οι οποίες ψιθύριζαν με ενωμένα τα χέρια: «Δίχως εσένα είμαστε χαμένες. Σώσε μας εσύ που ξέρεις και αγαπάς!». Τότε ο Γαλιλαίος ορθώθηκε σιγά σιγά και, ανοίγοντας τη γεμάτη από αγάπη αγκαλιά του, φώναξε: «Προς εμένα ο Σταυρός! Και ας σωθεί ο κόσμος!». Αμέσως ο Ιησούς αισθάνθηκε ένα δεινό ξέσχισμα σε όλα του τα μέλη. Κι έβγαλε μια τρομερή φωνή… Ταυτόχρονα, το μαύρο βουνό σωριάστηκε, ο σταυρός εξαφανίστηκε, ένα γλυκό φως, μια θεία ευδαιμονία πλημμύρισαν τον Οραματιστή και, μέσα στα ύψη του γαλάζιου ουρανού, μια θριαμβευτική φωνή διαπέρασε το άπειρο, λέγοντας: «Ο Σατανάς δεν είναι πια κύριος! Ο Θάνατος πατήθηκε! Δόξα στον Υιό του Ανθρώπου! Δόξα στον Υιό του Θεού!»
            Όταν ο Ιησούς ξύπνησε από αυτήν την οπτασία, τίποτα δεν είχε αλλάξει τριγύρω του. Ο ήλιος που ανέτειλε χρύσωνε τις πλαγιές της σπηλιάς του Εγκαδδί. Μια δροσιά χλιαρή, σαν τα δάκρυα αγγελικής αγάπης, μούσκευε τα πονεμένα του πόδια και ομίχλη ανέβαινε από τη Νεκρά Θάλασσα. Αλλά αυτός δεν ήταν πια ο ίδιος. Ένα οριστικό συμβάν είχε συντελεστεί μέσα στην άβυσσο της συνείδησής του. Είχε λύσει το αίνιγμα της ζωής του, είχε κατακτήσει την ειρήνη και μέσα του είχε μπει η μεγάλη βεβαιότητα. Από τη συντριβή της γήινης υπόστασής του, που την είχε καταπατήσει και την είχε ρίξει μες στο βάραθρο, μια καινούρια συνείδηση είχε ξεφυτρώσει ακτινοβόλος: ήξερε ότι είχε γίνει ο Μεσσίας με μια αμετάκλητη πράξη της θέλησής του. Ευθύς αμέσως ξανακατέβηκε στο χωριό των Εσσαιών. Έμαθε ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής προ ολίγου είχε συλληφθεί από τον Αντίπα κι είχε φυλακιστεί στο φρούριο του Μακερού. Αντί να τρομάξει απ’ αυτό το προμήνυμα, απεναντίας είδε σε αυτό ένα σημάδι ότι οι καιροί ήταν ώριμοι και ότι έπρεπε να δράσει και αυτός με τη σειρά του. Ανήγγειλε λοιπόν στους Εσσαίους ότι θα πήγαινε να κηρύξει στη Γαλιλαία «το ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών». Αυτό σήμαινε: να κάνει τα μεγάλα Μυστήρια προσιτά στους απλούς, να τους μεταφράσει τη διδασκαλία των μυημένων. Παρόμοια τόλμη δεν είχαν δει οι άνθρωποι από την εποχή που ο Σακια-Μούνη, ο τελευταίος Βούδας, κινημένος από άπειρο οίκτο, είχε κηρύξει στις όχθες του Γάγγη. Η ίδια υπέροχη συμπάθεια για την ανθρωπότητα εμψύχωνε και τον Ιησού. Ένωνε σ’ αυτήν ένα εσωτερικό φως, μια δύναμη αγάπης, ένα μεγαλείο πίστης και μια ενεργητικότητα δράσης που μόνο αυτό χαρακτηρίζουν. Από τα βάθη του θανάτου, που τον είχε βυθομετρήσει και τον είχε γευθεί εκ των προτέρων, έφερνε στους αδερφούς του την ελπίδα της ζωής.

"Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή, κανείς δεν έρχεται στον Πατέρα παρά μόνο μέσω εμού." Ιωάννης 14:6

Ο Υιός του Ανθρώπου γνωρίζοντας το μαρτύριο που θα βίωνε κι έχοντας την ελεύθερη βούληση, επέλεξε τον δρόμο της Σωτηρίας του Ανθρώπου και απέρριψε την σωτηρία του εαυτού του. Τόσο ήταν το μεγαλείο της Αγάπης του για τις ψυχές. Με αυτόν τον τρόπο έδειξε τον δρόμο. Ο Χριστός είναι η Απόλυτη Αγάπη. Και ο δρόμος που έδειξε είναι αυτός... να γίνουμε, να θυμηθούμε ότι είμαστε ΑΓΑΠΗ.

Καλή Εργασία

27.04.2020

Schure, E. (2007), Οι Μεγάλοι Μύστες, Αθήνα: Εκδόσεις Νίκας

Το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο στη σελίδα: http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh_Diathikh/Kata_Iwannhn_Euaggelio/Kata_Iwannhn_Euaggelio_kef.14.htm

Η πνευματική εξέλιξη μέσα από τις σχέσεις, Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ

(Το κείμενο αποτελεί μέρος της ομιλίας του Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ που έχει αναρτηθεί στο κανάλι του στην ιστοσελίδα YouTube)

Οι σχέσεις μας αποτελούν σημαντικό μέρος της ζωής μας και της εξέλιξής μας. Ως θεϊκά όντα που είμαστε η αγάπη του Θεού, του Σύμπαντος (όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας την Ύπαρξη) για εμάς είναι δεδομένη ανεξάρτητα αν επιλέξουμε να μάθουμε από τις σχέσεις μας αυτό που ήρθαν να μας διδάξουν ή όχι. Μας δίνεται η ελεύθερη βούληση να επιλέξουμε τι θα κάνουμε με τις σχέσεις μας και πως θα τις αξιοποιήσουμε. Είναι, γενικά αποδεκτό, ότι οι αρμονικές σχέσεις μας με τους άλλους μας συμφέρει, καθώς μπορούμε να βιώσουμε ευτυχία, υγεία, ελευθερία και να είναι πιο όμορφη η ζωή μας. 

Για την επίτευξη πνευματικής εξέλιξης μέσα από τις σχέσεις μας μπορούμε να ακολουθούμε τα παρακάτω:

• Καλλιέργεια της αξίας μας, της ασφάλειάς μας και του νοήματος της ζωής μας μέσω μιας εσωτερικής διαδικασίας. Αποφεύγουμε να βασίζουμε τα παραπάνω στον άλλον και συνάπτουμε σχέση μαζί του από αγάπη κι όχι από ανάγκη ή εξάρτηση. Η σχέση ανάγκης ή εξάρτησης μας αναγκάζει να παίζουμε ρόλους ώστε να τον ελέγχουμε, κι όταν υπάρχει έλεγχος δεν υπάρχει αγνή αγάπη. Δεν μπορώ να αγαπάω κάποιον όταν έχω ανάγκη κάτι από αυτόν.
• Αναλαμβάνουμε την απόλυτη ευθύνη της πραγματικότητάς μας. Παύουμε να πιστεύουμε ότι ο άλλος ευθύνεται  για ότι νοιώθουμε και για ότι μας συμβαίνει. Παράλληλα, επιτρέπουμε στον άλλον να νοιώθει ότι θέλει, έχοντας την γνώση ότι δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τα δικά του συναισθήματα. Είμαστε ελεύθεροι να αγαπάμε αγνά.
• Επικοινωνούμε αποτελεσματικά, εκφράζοντας ανάγκες και συναισθήματα χωρίς γκρίνια, κριτική και απόρριψη. Γινόμαστε ενεργητικοί ακροατές. Μαθαίνουμε να ακούμε τον άλλον χωρίς να μπαίνουμε σε άμυνα (ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι).
• Βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου, κατανοώντας τις ανάγκες του, τα συναισθήματά του, τις πεποιθήσεις του και το τι μπορεί να χρειάζεται.
• Φροντίζουμε για την συνεχόμενη εξέλιξή μας, καθώς η δική μας μεταμόρφωση είναι δώρο για τον άλλον.
• Να είμαστε ειλικρινείς. Να εκφράζουμε την αλήθεια μας με αγάπη και όχι με θυμό, κριτική ή απόρριψη.
• Αποβάλλουμε τους φόβους μας που προκαλούν συγκρούσεις στις σχέσεις μας. Δεν φοβόμαστε να είμαστε ευάλωτοι μπροστά στον άλλον, καθώς ως θεϊκά όντα είμαστε ασφαλείς. Δεχόμαστε ότι είμαστε καλά εξίσου είτε είμαστε με τον άλλον είτε δεν είμαστε.
• Κάνουμε διάκριση του άλλου ως θεϊκό ον και ως συμπεριφορά. Μπορούμε να αγαπάμε τον άλλον ακόμα κι όταν δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τη συμπεριφορά του. Η αγάπη είναι σταθερή και αμετάκλητη ακόμα κι όταν δεν μπορούμε να δεχτούμε τη συμπεριφορά του άλλου.
• Αντιμετωπίζουμε τον άλλο ως δάσκαλο που έχει έρθει να μας διδάξει κάτι.
• Τηρούμε τις συμφωνίες που έχουμε συνάψει με τον άλλον. Είμαστε συνεπείς απέναντι στον λόγο μας. Η συνέπεια είναι βασική λειτουργία της ψυχής.
• Να μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι μόνοι μας. Όσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε μόνοι μας τόσο πιο ευτυχισμένοι  θα είμαστε με τον άλλον.
• Καλλιέργεια της αγάπης χωρίς όρους. Καλλιεργούμε αρχικά την αγάπη άνευ όρων προς τον εαυτό μας. Μας αγαπάμε με όλα τα ελαττώματά μας και με την κατανόηση ότι είμαστε όντα σε εξέλιξη. Με αυτό τον τρόπο μας δίνεται η δυνατότητα να κατανοήσουμε τις αδυναμίες του άλλου ως ον που βρίσκεται σε διαδικασία εξέλιξης, και τον αγαπάμε ότι και να κάνει, καθορίζοντας όρια όποτε χρειάζεται. (Συνδεόμαστε με ανώτερα επίπεδα και αισθανόμαστε ασφαλείς)
• Καλλιεργούμε σχέση με το Θείο, το Σύμπαν, τον Χριστό, το Φως, κλπ., σχέση που μας δίνει δύναμη και ασφάλεια που δεν κλονίζεται.
• Αγαπάμε και αποδεχόμαστε τον εαυτό μας.
• Τολμούμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Φροντίζουμε να αποβάλουμε την πεποίθηση ότι όταν είμαστε ευτυχισμένοι κάτι κακό θα συμβεί και βλέπουμε τις σχέσεις μας ως τρόπο ευτυχίας. Επιλέγουμε να είμαστε με τον άλλον για να δημιουργήσουμε την ευτυχία.
• Απελευθερωνόμαστε από παλιούς προγραμματισμούς. Απελευθερώνουμε και συγχωρούμε το παρελθόν. Αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που υπάρχουν στη ζωή μας σαν να είναι η πρώτη φορά, χωρίς προκατάληψη.
• Δεν μιλάμε ποτέ σε τρίτους για τον άνθρωπο με τον οποίο βιώνουμε δυσκολία, εκτός εάν απευθυνόμαστε σε κάποιον ο οποίος μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε ποιο μάθημα έχουμε να πάρουμε από την δύσκολη αυτή σχέση. Αποφεύγουμε να μιλάμε με κάποιον ο οποίος θα μας επιβεβαιώσει ότι είμαστε θύμα και ότι ο άλλος είναι απαράδεκτος (υποκειμενικές αντιλήψεις). Δεν προσπαθούμε να βρούμε την αξία μας υποβαθμίζοντας τον άλλον ως υπεύθυνο της δυστυχίας μας.
• Γνωρίζουμε τον Εαυτό μας, είτε με συμμετοχή σε ομάδες ή με άλλους τρόπους.
• Έχουμε κοινές, αλλά και ξεχωριστές δραστηριότητες.
• Εκφράζουμε στον άλλον τα θετικά μας συναισθήματα, όπως αγάπη, θαυμασμό, ευγνωμοσύνη, τις θετικές του ιδιότητες.
• Αν υπάρχουν συγκρούσεις προγραμματίζουμε μια φορά την εβδομάδα ή και συχνότερα να επικοινωνήσουμε, εκφράζοντας τις ανάγκες μας. Αν ο άλλος εκφράζεται αρνητικά, με θυμό, οργή, κλπ., του απευθύνουμε την εξής ερώτηση: Πες μου την ανάγκη που βρίσκεται πίσω από αυτήν την κριτική, το παράπονο, την επιθετικότητα. Τι χρειάζεσαι από εμένα;
• Οραματιζόμαστε τον άλλον μέσα στο Φως, συνδεδεμένο με τον Ανώτερο Εαυτό του, με την δύναμη μέσα του. Αν έχουμε δυσκολία να τον οραματιστούμε, φέρνουμε στο νου μας πέντε θετικές ιδιότητες του ανθρώπου αυτού.

Ολοκληρώνοντας, δεν υπάρχει τυχαιότητα! Ως ψυχές σε εξέλιξη έχουμε επιλέξει ή έχουμε έλξει ψυχές που μας δίνουν ακριβώς τα ερεθίσματα που χρειαζόμαστε για τα επόμενα μαθήματα στην εξέλιξή μας. Έχουμε όφελος να ψάξουμε μέσα μας, να δούμε τι χρειαζόμαστε να μάθουμε εδώ, να ανακαλύψουμε τις αλήθειες που χρειαζόμαστε να θυμηθούμε για να μπορέσουμε να βιώσουμε ασφάλεια, ηρεμία, αξία, κλπ, ανεξάρτητα με το τι κάνει ο άλλος, και να νοιώσουμε Αγάπη για τον άλλον.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ: Ο άλλος είναι ψυχή σε εξέλιξη. Η συμπεριφορά του και η λειτουργία του ορίζεται από τα παιδικά του βιώματα, τους προγραμματισμούς του, τις πεποιθήσεις του, τις ανασφάλειές του.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ: Η αξία μας είναι αμετάκλητη, δεν μειώνεται ότι και να λέει ή κάνει ο άλλος. Δεδομένα της αληθινής μας φύσης είναι η ελευθερία, η ασφάλεια. Έχουμε επιλέξει σαν ψυχή τα ερεθίσματα που βιώνουμε για την εξέλιξή μας.

ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ: Το σύμπαν μας δίνει μόνο αυτά που εξυπηρετούν την εξέλιξή μας. Μας δίνει σε κάθε στάδιο της ζωής μας τα ερεθίσματα που χρειαζόμαστε για να αποκτήσουμε επίγνωση του εαυτού μας, σε κάποιο επίπεδο.

Αποστασιοποίηση και Αποδέσμευση, παραμύθι

Ήταν μια φορά ένας δερβίσης, πολύ σοφός... Γύριζε από χωριό σε χωριό, ζήταγε ελεημοσύνη και μοίραζε γνώσεις και συμβουλές στις πλατείες και τις αγορές...
Μια μέρα, ενώ ζητιάνευε στην αγορά του Ακμπάρ, τον πλησιάζει ένας άνθρωπος και του λέει:
"Χθες το βράδυ ήμουν μ' ένα μάγο πολύ ξακουστό, και με συμβούλευσε να έρθω σήμερα εδώ, σ' αυτήν την πλατεία. Είπε ότι θα συναντήσω έναν κουρελή ζητιάνο και ότι ο ζητιάνος αυτός, παρ' όλη την φτωχική του εμφάνιση, θα μου δώσει έναν θησαυρό που θα αλλάξει τη ζωή μου για πάντα. Έτσι, μόλις σε είδα, κατάλαβα ότι εσύ είσαι αυτός που ψάχνω, γιατί δεν νομίζω να υπάρχει άλλος σε χειρότερη κατάσταση από σένα... Δώσε μου λοιπόν τον θησαυρό μου".
Ο δερβίσης τον κοιτάζει σιωπηλός... Μετά, βάζει το χέρι του σε μια τσάντα από φθαρμένο δέρμα που έχει κρεμασμένη στον ώμο του.
"Αυτό πρέπει να είναι" του λέει. Και του δίνει ένα τεράστιο διαμάντι.
Ο άλλος μένει κατάπληκτος.
"Μα... η πέτρα αυτή πρέπει να έχει ανυπολόγιστη αξία."
"Α, ναι; Μπορεί... Εγώ τη βρήκα στο δάσος."
"Καλά. Ας είναι. Πόσα πρέπει να σου δώσω γι' αυτήν;"
"Δεν υπάρχει λόγος. Δεν θέλω να μου δώσεις τίποτα. Σου χρησιμεύει σε κάτι; Εμένα δεν μου χρησιμεύει σε τίποτα, δεν την χρειάζομαι, παρ' την."
"Μα... θα μου τη δώσεις έτσι... χωρίς κανένα αντάλλαγμα;"
"Ναι... ναι. Έτσι δεν σου είπε ο μάγος σου;"
"Ναι, βέβαια. Αυτό ακριβώς μου είπε ο μάγος... Ευχαριστώ πολύ."
Πολύ μπερδεμένος, ο άντρας αρπάζει την πέτρα και φεύγει.
Μετά από μισή ώρα, όμως, επιστρέφει. Ψάχνει στην πλατεία να βρει τον δερβίση, και μόλις τον βλέπει του λέει:
"Πάρε την πέτρα σου..."
"Τί έγινε;" τον ρωτάει ο δερβίσης.
"Πάρε την πέτρα και δώσε μου τον θησαυρό..." λέει ο άντρας.
"Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω" λέει ο δερβίσης.
"Και βέβαια έχεις... Θέλω να μου δώσεις τον τρόπο που έχεις να μπορείς να αποχωρίζεσαι κάτι χωρίς να σε πειράζει."


Λένε ότι ο άνθρωπος αυτός έμεινε δίπλα στον δερβίση πολλά χρόνια μέχρι να μάθει να αποστασιοποιείται και να αποδεσμεύεται.

Χόρχε Μπουκάι, Ο δρόμος των δακρύων, σελ. 257

Δεν είναι όλα πόνος, ΜΑΡΤΑ ΜΠΟΥΧΟ

Πάντα υπάρχουν στο πένθος περισσότερα,
πολύ περισσότερα από τον πόνο.
Υπάρχει για παράδειγμα μια περηφάνια,
πως έφτασα εκεί που δεν είχα ξαναφτάσει.
Εκεί που δεν φανταζόμουνα ποτέ
πως θα κατάφερνα να φτάσω.
Όταν κάτι αφήνω πίσω μου, κάτι πάω να συναντήσω.
Σε κάθε αντίο, κρύβεται ένα σιωπηλό καλωσήρθες.
Ο αποχαιρετισμός είναι μάλλον θέμα της ζωής,
παρά του θανάτου.
Γιατί την έσχατη στιγμή και εξαρχής,
η ιστορία η δική μου, όπως και των άλλων,
είναι ένα παράξενο μείγμα από πρώτες και ύστερες στιγμές.

Και τα ξέρω αυτά, γιατί άλλοι που τα έζησαν μου τα 'παν,
ότι πονέσανε αρχικά, αλλά μεγάλωσαν μετά μέσα απ' τον πόνο.
Θάνατοι που γέννησαν καινούριες ζωές,
απώλειες που οδήγησαν σε συναντήσεις,
και απουσίες παρούσες που γέμισαν κενές ζωές
και τις γλίτωσαν απ' το μαρτύριο της απούσας παρουσίας.

Έτσι ξέρω ότι προχωράω και δεν είμαι μόνη,
ότι βαδίζω νύχτα-μέρα συντροφιά με άλλους πολλούς.
Άλλους που άφησαν τα ίχνη τους στο μονοπάτι
και που βρήκαν στην πορεία
το αληθινό νόημα του δρόμου που ακολούθησαν.

Μάρτα Μπούχο

Hermann Hesse, Ντέμιαν (απόσπασμα)

Ο καθένας έχει μια αποστολή που δεν μπορεί να τη διαλέξει ο ίδιος, να την πλάσει και να την φέρει στα μέτρα του. Για τον ώριμο άνθρωπο ένα είναι το καθήκον του. Να γυρέψει να νιώσει τον εαυτό του, να σιγουρέψει την ύπαρξή του, ν' αναζητήσει ψηλαφητά την πορεία του προς τα μπρος, όπου κι αν τον οδηγεί. [...] Συχνά μου άρεσε να παίζω με εικόνες απ' το μέλλον, να ονειρεύομαι ρόλους που μου επιφυλασσόταν να παίξω -σαν ποιητής ίσως ή προφήτης, ζωγράφος ή κάτι παρόμοιο. Αλλά ήταν μάταια αυτά. Δε βρισκόμουν εδώ για να γράψω ποίηση, να κηρύξω ή να ζωγραφίσω. Μήτε εγώ μήτε και κανείς άλλος άνθρωπος υπάρχουμε γι' αυτό το ρόλο. Τούτα είναι πράγματα που συμβαίνουν τυχαία. Μια είναι η αληθινή αποστολή για τον καθένα. Να βρει το δρόμο της αυτογνωσίας. Μπορεί να καταλήξει ποιητής, τρελός, προφήτης ή εγκληματίας. Δεν έχει σημασία σε τελική ανάλυση. Αποστολή του είναι να βρει τον προορισμό του, όχι αυτό που θα διαλέξει ο ίδιος, και να τον ζήσει μ' όλη του την ψυχή. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι αληθινή ζωή, είναι μια προσπάθεια υπεκφυγής, μια απόδραση και καταφύγιο στα ιδεώδη των μαζών, μακαριότητα και φόβος για τον εαυτό μας.

Hermann Hesse, Ντέμιαν