Άνοιξη Σκληρή

Σκληρή αυτή η Άνοιξη, μου μάτωσε τα χέρια.

Σκίζει τη σάρκα δίχως οίκτο, δίχως έλεος.

Σκληρή αυτή η Άνοιξη... μα και γλυκιά μαζί,

σαν ολάνθιστο τριαντάφυλλο στημένο πάνω σε αγκάθια...

26-04-2011

©Κρυσταλένια©

Τα λίγα είναι πολλά

 Έζησα για να ζήσω μια φορά

πέρα στις θάλασσες τις μάγισσες

που με ταξίδεψαν στο άπειρο

με ένα κορμί ανάπηρο.

Πάτησα ξυπόλητη στη γη

κι ένοιωσα η γύμνια τι θα πει

σ' αγκάθια και σε άμμο χρυσή 

εκτεθειμένη ψυχή.

Μύρισα όλου του κόσμου την ευωδιά

μες του μικρού μου κήπου την αμυγδαλιά

με τσίμπησε μια μέλισσα

τον φόβο μου απέλυσα.

Έζησα για να ζήσω μια φορά

κι αυτά τα λίγα είναι τελικά πολλά.

Κι αν χαρτί παίρνω και γράφω

είναι που δεν χωρά στη σκέψη η στιγμή.

Τα λίγα είναι πολλά το υπογράφω

Έζησα για να ζήσω μια φορά... κι αυτό αρκεί.

26-03-2011

©Κρυσταλένια©

Ώρα μηδέν

Ώρα μηδέν είναι εκείνο το σημείο της απόλυτης σκοτεινιάς.

Που αδύναμο το κεφάλι κοιτά το πάτωμα και ποτίζει το χώμα.

Που σκέψεις σπαθιά τρυπούν την ύπαρξη, πλημμυρίζοντας

τον ήδη αποπνικτικό χώρο μ' ένα άχρωμο τίποτα.

Είναι το σημείο που θα πάρεις φόρα ντυμένο σκοτάδι.

Αφήνεσαι ανέλπιδα. Λες και το μετά χάθηκε στη δίνη του χρόνου

και μεταλλάχθηκε σε ποτέ.

Μη ξεγελιέσαι. Είναι καμουφλαρισμένο καλά.

Το έδαφος που τώρα ποτίζεις.

Μέσα απ' αυτή τη σκοτεινιά θ' αναδυθείς.

Πιο ψηλά. Πιο δυνατή. Πιο Εσύ!

Κρυσταλένια

22.05.2013

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΔΩΡΑ ΣΟΥ

ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΙΚΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ

ΕΙΜΑΙ ΕΥΓΝΩΜΩΝ

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΩ 

ΓΕΜΑΤΗ

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΔΕΙΞΕΣ ΠΩΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΝΙΩΘΩ ΠΛΗΡΗΣ

ΚΙ ΟΤΑΝ ΣΤΗ ΦΟΥΡΤΟΥΝΙΑΣΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ ΜΟΥ ΠΑΛΕΥΩ

ΣΥΓΧΩΡΑ ΜΕ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΞΕΧΑΣΩ

ΘΑ ΘΥΜΗΘΩ ΞΑΝΑ

ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΓΙΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ

...

Παλεύω να μείνω δυνατή Γ.  Με νύχια και με δόντια.
Έκλεισα τις πόρτες της ελπίδας γιατί κατάλαβα πως η ελπίδα πονάει.
Απλοποίησα τα όνειρά μου. Κράτησα τα σιγουράκια. Έφαγα τα μούτρα μου να πέφτω σε τοίχους.
Ξυπνάω το πρωί στις έξι. Πιάνω δουλειά στις επτά. Είμαι καλή υπάλληλος. Είμαι ευδιάθετη. Τι μου φταίνε οι άλλοι να βλέπουν τη μαυρίλα μου. Κι εκείνοι έχουν τα δικά τους.
Μετά γυρίζω σπίτι. Στους τέσσερις τοίχους.
Παλεύω σου λέω..!
Έκανα πέρα τις μνήμες. Οι δυνατοί δεν κοιτούν πίσω.
Κι αν κάπου κάπου αυτές σκάνε μύτη, τους κλείνω τη πόρτα στα μούτρα.... ανεπιθύμητοι μουσαφίρηδες.
Χτυπά και το τηλέφωνο. Φοράω τη μάσκα στα λόγια. Όλα πάνε καλά!
Να μην ανησυχήσω τη μάνα, αφού σαν μάνα πάντα ανησυχεί.
Παλεύω σου λέω...!

Μα γέλασα πολύ ψεύτικα τελευταία...

                                                                                                Κρυσταλένια
                                                                                                  03.05.2014

Εντός

Πόσα θηρία κουβαλάει μέσα του ο άνθρωπος; Με πόσα από αυτά πρέπει να τα βάλει; Πόσες φορές το φως έρχεται αντιμέτωπο με το σκοτάδι; Λίγο κράτησε η χαρά και ξανά πάλι στη μάχη. Κι εκεί που νοιώθεις σίγουρη πάνω στη σκηνή, το σάπιο ξύλο που έτριζε, σπάει. Και βρίσκεσαι από κάτω. Κρυμμένη από τους προβολείς. Να προσπαθούν τα μάτια να προσαρμοστούν στο σκοτάδι. Να ψαχουλεύεις τα άκρα σου για ραγίσματα. Να χαϊδεύεις τους μώλωπες. Και δάκρυα να μην τρέχουν. Σαν να μην είσαι εσύ αυτή. Σαν να είναι κάποια άλλη. Κι η δύναμη; Αυτή η δύναμη που ήταν κρυμμένη; Και ξάφνου, πετάγεται από μέσα σου και σου προστάζει να σηκωθείς. Να γιατρέψεις. Να μάθεις. Να κατανοήσεις. Να συγχωρήσεις και να συνεχίσεις τη προσπάθεια του σκαρφαλώματος. Πάντα με την πεποίθηση ότι αυτή τη φορά θα κρατηθείς εκεί στο φως. Ότι τα σανίδια θα είναι ολοκαίνουρια. Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, κορίτσι μου, μες την αδυναμία μας πιο δυνατοί. Μες τα ερείπια βασιλιάδες, ονειρευόμενοι να γίνουμε αυλικοί μέσα στον Παράδεισο.

Κρυσταλένια

Στο κόκκινο

Ανοιξιάτικη βροχή, ξεπλένει τις πληγές,
κόκκινο νερό αναβλύζουν οι πηγές
κι εσύ κόρη αγέννητη κοιτάς να ξεπλυθείς,
στο κόκκινο να βαπτιστείς, μια άλλη να γεννηθείς.

Κόκκινο νερό ζωγράφισε το δέρμα,
θάλασσες ποτάμια δίχως τέρμα
κι εσύ χαιδεύεις τις γραμμές σου,
πορεία ν΄αλλάξεις στις ρωγμές σου.

Δάκρυα καυτά, λάβα, φωτιά
αυλάκωσαν της γης την ομορφιά
κι εσύ φορώντας κόκκινο κραγιόν,

ανάσταση ζητάς εκ των νεκρών.

Κόκκινος ουρανός, ματώνει τη σκιά σου,
τώρα πια αδειανή η αγκαλιά σου
κι εκεί στο κόκκινο σε γέλιο ξεσπάς
στο κόκκινο το θάνατό σου ξεγελάς.

Κρυσταλένια



για την Αγγελική που έφυγε για έναν άλλο κόσμο μαζί με το αγέννητο παιδί της
Marfin 05.05.2010

Angel

Αυτό που μένει χαραγμένο στην ψυχή σου τελικά είναι αυτό που σου δόθηκε αληθινά, απροκάλυπτα. Είναι η αγκαλιά επιθυμία ψυχής κι όχι ανάγκης. Είναι χέρια προστατευτικά. Μάτια ξάγρυπνα. Είναι λέξεις σκαλιά. Είναι λατρεία πιστού στον Θεό του. Είναι τώρα και σημαίνει για πάντα. 

Πλούσιος αυτός που πήρε και κατάλαβε. Μα πιο πλούσιος αυτός που δόθηκε. Γιατί φόρεσε φτερά και πέταξε.

Όσο καιρός κι αν περάσει... μένει, πάντα μένει.

Βάπτισμα

Οι Άνθρωποι

βαφτίζονται μέσα σε δάκρυα.

Βουτάνε οικειοθελώς στην κολυμπήθρα των στεναγμών.

Λούζεται το κορμί τους στον πόνο.

Καίγεται η σάρκα τους.

Βαφτίζονται, αθέατοι από μάτια.

Πίσω από τοίχους ερημικούς.

Μέσα σε τάφους προσωρινούς.

Ντυμένοι στα γκρίζα.

Βαφτίζονται κουβαλώντας σταυρό.

Επωμίζονται την ευθύνη του βάρους του.

Εσαεί…

Βαφτίζονται πεθαίνοντας.

Αποβάλλοντας το παλιό τους δέρμα.

Σαν κάμπιες. 

Αν δεις πεταλούδες με σταυρό ζωγραφισμένο στα φτερά τους.

Άνθρωποι είναι… βαφτισμένοι μέσα σε δάκρυα.

Κρυσταλένια

...και τι ζήτησα;

Μια παλάμη να κουρνιάζω στις γραμμές της

Μια σκέψη να χωράω στις σιωπές της

Μια ματιά να ταξιδεύω στο υγρό της

Μια καρδιά να χορεύω στο ρυθμό της

Κρυσταλένια

Ναύτες και φαροφύλακες

Ονειρεύτηκες να γίνεις ναύτης

Ονειρεύτηκα να γίνω φαροφύλακας

... κάπου εκεί ανάμεσα στη γη και στη θάλασσα τέμνονται οι ορίζοντές μας.

Θαλασσοδέρνοντας ποθείς στεριά

Στεριωμένη ποθώ θάλασσα

... κάπου εκεί διασταυρώνονται οι πόθοι μας.

Παλεύεις με φουρτούνες

Παλεύω με σεισμούς

... παλεύουμε με δαίμονες.

Πως να ξεχωρίσω, πες μου, εσένα από εμένα;

Κρυσταλένια

Ράγισε

Σιώπησε κι άκουσέ το.

Σιώπησε και νιώσε το. Είσαι παρόν σε μια μεγάλη στιγμή.
Ο άνθρωπος αυτός δεν θα 'ναι ποτέ ίδιος.
Δεν θα 'ναι καινούριος. Δεν θα τον επιδεικνύεις σαν τα καινούρια σου παπούτσια.

Μη μιλάς. Νιώσε τη ρωγμή που σκάβει.
Μη τον κοιτάς. Ντρέπεται! Παραμορφώνεται, αλλάζει.
Σιώπησε! Κοίτα με μάτια κλειστά.
Ξέχνα το πριν, άλλος είναι τώρα.
Ράγισε...
Σημαδεύτηκε...

Κρυσταλένια

Πρόσταξα Ψιθυριστά

Ήρθα φορώντας τα κουρέλια μου

Πρόταξα τα σημάδια μου

Στάθηκα ζητιανεύοντας

Κοίταξα με μάτια υγρά

Φανέρωσα την ανάγκη μου

Νίκησα τον φόβο της γύμνιας μου

Πάτησα τον εγωισμό μου

Απαίτησα τη λύτρωσή μου

Πρόσταξα ψιθυριστά

Κράτα με

Κρυσταλένια

Καταφύγια

Στα παιδιά αρέσουν οι κρυψώνες. Φτιάχνουν καταφύγια με ότι βρουν. Με ξύλα, μουσαμάδες, κουβέρτες. Παιδεύονται με τις ώρες να τα στήσουν. Τα κάνουν όμορφα. Κρεμάνε κι ένα λουλούδι στην είσοδο και μια καμπανούλα για κουδούνι. Κι αυτή είναι η γωνιά τους. Εκεί μέσα χάνονται με τις ώρες. Στο καταφύγιό τους. Κάποια στιγμή αφού περάσουν τα χρόνια σταματούν να φτιάχνουν καταφύγια. Καταφεύγουν σε άλλου είδους καταφύγια. Σε συντρόφους, σε φίλους, σε οικογένειες. Μα τα καταφύγια γκρεμίζονται στο πέρασμα του χρόνου. Γι' αυτό και κάποια μεγάλα παιδιά κρύβονται αλλού. Στα κοχύλια, στα κύματα, στην άμμο, στα βουνά και στα δέντρα. Στον ήλιο. Στο Θεό. Εκεί ξέρουν. Δεν θα μείνουν άστεγοι.

Κρυσταλένια

20.01.2013

Το "Ξόδεμα"

Μ' άρεσε να βλέπω χαμόγελα,

χαρούμενα πλάσματα γύρω μου

κι έκανα τον κλόουν άπειρες φορές

για να δω ένα χαμόγελο,

μια ψυχή ν' απαλύνεται ο πόνος της

έστω προσωρινά.

Μ' άρεσε να δίνομαι

με δύναμη, μ' ελπίδα, με όλο μου το είναι

σ' αυτό που αγαπούσα,

γιατί ήξερα πως η δική του η απόγνωση

θα 'ταν δυο φορές δική μου.

Μ' άρεσε αυτό το "ξόδεμα".

Μα ξέρεις... οι άνθρωποι τόσο ξόδεμα

το παρεξηγούν.

Κρυσταλένια

Η επανάσταση μέσα μου

Γεννήθηκα ξέρεις μ' εκείνο το κουσούρι του να μη βολεύομαι.

Να κοιτάω τον τοίχο και να λέω:

Όχι δεν τελειώνει εδώ, έχει κι άλλο.

Να ρωτώ και να μην μου φτάνουν οι απαντήσεις:

 Όχι! Δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό.

Να ψάχνω πίσω απ' αυτά που βλέπω.

Να μην αποδέχομαι το "φυσιολογικό" του κόσμου.

Γεννήθηκα μ' αυτή τη κατάρα του να μη συμβιβάζομαι.

Του να πιστεύω στην ομορφιά που υπάρχει πίσω απ' την ασχήμια,

του να ονειρεύομαι το απόλυτο και να με τρομάζει το μέτριο.

Ένα όχι σιγοψιθύριζε πάντα μέσα μου.... Όχι! Δεν είναι έτσι. Δεν είναι μόνο αυτό. Δεν φτάνει. Είναι κι άλλο. Είναι κι αλλιώς.

Αυτή η μόνιμη επανάσταση μέσα μου... μεγάλο ελάττωμα, ξέρεις.

Πάνω που γεννιέσαι στο χωροχρόνο, αυτοκτονείς κι αρχίζεις ξανά!

Κρυσταλένια

Μαριονέτα

Τα φώτα σβήσαν

οι προβολείς σώπασαν ο ένας μετά τον άλλον

οι διακόπτες κοιτάξαν το πάτωμα

η σκηνή σκοτείνιασε

η παράσταση τελείωσε

Ότι τράβηξε τη προσοχή

χάθηκε στο σκοτάδι

έμεινε γυμνό να κοιτά το κοινό του

έβγαλε τον έναν εαυτό

φόρεσε τον άλλον

τον καθημερινό του

Τα χαμόγελα δάνεια

τα πήρε πίσω

πριν σε ήθελε

τώρα δεν σε θέλει

Σε βάζει στο ντουλάπι

ίσως σε ξαναχρειαστεί

...πιστή του μαριονέτα

Κρυσταλένια

Αντίθετα πια

Περπάτησα πλάι σου κοιτώντας μπροστά

μπροστά σου υπήρχε μονάχα επιστροφή

κι αν αναρωτήθηκες ποτέ τι συνέβη 

ανέλαβα την ευθύνη της αντίθεσης

παραδίδοντας τη λύση της επίθεσης

σ' αμυνόμενα φιλιά...

Κρυσταλένια

Ροζ τριαντάφυλλα

Πόσα κιλά σκιών χωράει μέσα του ο άνθρωπος.

Πόσα χαμόγελα στο καθρέφτη προσποιήθηκαν την ομορφιά.

Πόσες φορές ξύπνησε στο χορό των άγριων ονείρων

εκεί που οι σκιές γδέρνουν το δέρμα του εσωτερικά

και πασχίζουν να βγούνε προς τα έξω.

Πόσες πληγές ανοίξανε και τις κάλυψε με μετάξι.

Πόσες αγκαλιές χώρεσαν την πεινασμένη του ψυχή

κι η πείνα ακόμη επιμένει. 

Πόσα τριαντάφυλλα χωράει μέσα του ο άνθρωπος.

Πόσες σκιές γαντζώθηκαν στ' αγκάθια κι έγιναν συγχώρεση.

Ονειρεύτηκε λέει... ένα κήπο γεμάτο ροζ τριαντάφυλλα.

Κρυσταλένια

Μπορείς;

Να δίνεσαι χωρίς όρους

να δίνεσαι ολάκερη

να μη κρατάς τίποτα για σένα

να μένεις άδεια αλλά πιο γεμάτη από ποτέ

Να ξεχνάς τα πριν

να μην υπολογίζεις τα μετά

Να ορμάς με βιασύνη

να παγώνεις το χρόνο στη στιγμή

Να είναι η χαρά σου

Να είναι το γέλιο σου

Να είναι η αγάπη σου

Να είναι η ψυχή σου

Να είναι Εσύ...

Μπορείς;

Κρυσταλένια