Η Μεγάλη Αναμονή, Κώστας Ουράνης

Είμαστε πολλοί που σ' όλη μας τη ζωή περιμένουμε πάντα κάτι. Τί; Δεν ξέρουμε ακριβώς. Κάτι που να 'ρθει και να γεμίσει – ή ν' αλλάξει – τη ζωή μας: μια μεγάλη αγάπη, μια μοναδική περιπέτεια, μια σπάνια τύχη, ίσως και μια τρομερή καταστροφή – δεν ξέρουμε. Αυτή η αναμονή, που κυβερνάει ωστόσο τη ζωή μας, είναι τόσο ακαθόριστη! Δεν υπάγεται στη σκέψη μας, αλλά στο ένστικτό μας.

Είμαστε σαν εκείνο το μυθικό βασιλιά της Θούλης, που ρίχνει μέσα στ' ακύμαντα νερά της λίμνης του παλατιού του το πολύτιμο χρυσό κύπελλό του, μόνο και μόνο για να δει – επί τέλους – τα νερά της να ταράζονται. Ζούμε με την προσδοκία να δούμε τα νερά της ζωής μας να ταραχθούν. Κάθε φορά που γνωρίζουμε μια γυναίκα, που παίρνουμε ένα βαπόρι, που φθάνουμε σε μια ξένη πολιτεία, που καταπιανόμαστε με κάτι, η καρδιά μας χτυπάει και λέμε μέσα μας: «Να 'ναι γι' αυτή τη φορά;». Και κάθε φορά διαπιστώνουμε πως δεν είναι.

Μου έδειξαν κάποτε σ' ένα μουσείο της βορινής Μπρυζ μια δαντέλα – θαύμα υπομονής - που την έπλεκε 15 χρόνια μια Φλαμανδή πυργοδέσποινα, περιμένοντας το γυρισμό του άντρα της που είχε φύγει με τους Σταυροφόρους για τους Άγιους Τόπους. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την ψυχή μας μ' αυτή τη Φλαμανδή. Όλη μας η ζωή είναι σα μια διασκέδαση της αναμονής μας, ένα μηχανικό πήγαιν' έλα σαν κάποιου που περιμένει στον τόπο ενός ραντεβού μια γυναίκα που αργεί να 'ρθει.

Είναι μερικοί, πιο τολμηροί ή πιο ανυπόμονοι, που, μην υποφέροντας πια την πολύκαιρη αναμονή, ξεκινάνε μια μέρα σ' αναζήτηση αυτού του Κάτι – του μοναδικού και του εξαίσιου - όπως ξεκινούσαν άλλοτε άνθρωποι για ν' ανακαλύψουν το θρυλικό Ελδοράδο, την πολιτεία που ήταν όλη καμωμένη από χρυσό. Τους ανθρώπους αυτούς τους αναγνωρίζει κανένας εύκολα: είναι εκείνοι που τους βλέπουμε μοναχούς στην πλώρη (κι όχι στη πρύμη) των καραβιών που ταξιδεύουν ή εκείνοι που τους συναντάμε σε ξένες πολιτείες σα ναυαγισμένους και με μια πένθιμη συλλογή στο βλέμμα. Είναι οι τυχοδιώχτες, οι ονειροπόλοι, οι «ξεριζωμένοι» από το δέντρο της κοινωνίας ή της πατρίδας τους άνθρωποι, που έφυγαν για να βρουν το Ελδοράδο τους και δεν το βρήκαν…

Ω, δεν είναι δυνατό! Η τόσο βαθειά και τόσο έμμονη αυτή αναμονή δεν μπορεί να 'ναι απατηλή. Αυτό το Κάτι, που το υποσυνείδητό μας περιμένει, θα υπάρχει, δεν είναι δυνατό παρά να υπάρχει. Γιατί πώς να εξηγηθεί τόση λαχτάρα, η τόση πεποίθηση και η τόση, στο τέλος, βουβή πίκρα; Θα υπάρχει, αλλά πώς να ξέρει κανένας σε ποιό τόπο, σε ποιά στιγμή, σε ποιο πρόσωπο θα συναντήσει αυτό το κάτι, που θ' αλλάξει ολότελα τη ζωή του ή που θα τον κάνει να βρει νόημα στη ζωή του; Πώς να το ξέρουμε, φτωχοί άνθρωποι; Κι έτσι η ζωή κυλάει σ' αυτή την αναμονή σαν τον άμμο μέσα από τα δάχτυλα μας.

Θα μπορούσαμε, βέβαια, κι εμείς, σαν τους ανθρώπους εκείνους του Ουάιλδ που βάζουν στη ζωή τους προορισμό να γίνουν καντηλανάφτηδες και γίνονται, να 'χαμε πραγματοποιήσει μια ζωή – που ίσως και να 'ταν ευτυχισμένη. Αλλά η ανάγκη του ξεχωριστού, του σπάνιου και του ωραίου ήταν τόσο επιταχτική μέσα μας, που θυσιάσαμε τα πάντα στην αναμονή τους.

Σ' αυτή τη θυσία υπάρχει απερίγραπτος σπαραγμός. Υπάρχει όμως και ικανοποίηση. «Γιατί τάχα αυτή η ικανοποίηση;» θα παρατηρήσουν ειρωνικά μερικοί. «Δεν γίνατε ούτε καντηλανάφτηδες!»… Αλήθεια, δε γίναμε τίποτε. Αλλά η ικανοποίησή μας είναι ακριβώς ότι δε γίναμε «καντηλανάφτηδες»!...

Από το βιβλίο «Αποχρώσεις», εκδόσεις Εστία.

Αφήνομαι στην Συμπαντική Νοημοσύνη.

"Κι εγώ είμαι νεκρός Μπιορν. Ένα κομμάτι μου πέθανε μαζί με την κόρη μου, ένα δεύτερο κομμάτι μου πέθανε μαζί με τον Ράγκναρ κι ότι είχε απομείνει από τον εαυτό μου πέθανε με την αγαπημένη μου σύντροφο Χέλγκα. Αυτό που είμαι τώρα είναι ένα τίποτα, κι όλο αυτό το τίποτα το παραδίδω στους θεούς να το κάνουν ότι θέλουν. Εγώ θα είμαι ένα άδειο πλοίο, που θα πλέει χωρίς τιμόνι στην απεραντοσύνη της θάλασσας κι όπου με πηγαίνουν θα πηγαίνω. Θα είμαι παραδομένος στους θεούς να με κάνουν ότι αυτοί θέλουν."

Μονόλογος του Φλόκι από τη σειρά Βίκινγκς

Όταν όλα γκρεμίζονται και δεν έχουμε από κάπου να κρατηθούμε, όταν συνειδητοποιούμε ότι δεν έχουμε τον έλεγχο της ύπαρξής μας, όταν αντιληφθούμε ότι τα επίγεια είναι τόσο μεταβαλλόμενα και ασταθή, τότε αφηνόμαστε στην απεραντοσύνη της θάλασσας που λέγεται Θεός ή Συμπαντική Νοημοσύνη. 

Γιαπωνέζικο Τραγούδι, Ν. Καζαντζάκης

- Μπα, φίλε μου Κουγέ Σαν! 

Δεν το ξέρετε πώς δεν κάνουμε άλλο ταξίδι παρά γύρω στην ψυχή μας; Το πολύ-πολύ, μέσα στην ψυχή μας. Δε βρίσκουμε στην άλλη άκρη του κόσμου, στις πιο εξωτικές χώρες, παρά την ίδια μας την εικόνα. Γιατί, απ' όλα τα καινούρια πράματα που ξεχειλίζουν μες στα μάτια και στο νου μας, διαλέγουμε άθελά μας εκείνα που αποκρίνουνται καλύτερα στις ανάγκες και στις περιέργειες του πάντα συμφεροντολόγου και στενόμυαλου είναι μας.

-Βλέπετε Κουγέ Σαν φίλε μου, δε χωρίζω τους ανθρώπους σ' ενάρετους κι αμαρτωλούς, μήτε σε δυνατούς κι αδύνατους, όμορφους και άσκημους, έξυπνους και κουτούς, παρά σε ζεστούς και σε κρύους. Όλοι οι ζεστοί μπαίνουν στο δικό μου παράδεισο, όλοι οι κρύοι στη δική μου κόλαση. Ο ζεστός ταξιδευτής δημιουργεί τη χώρα που διαβαίνει. Και τη δημιουργεί, φυσικά, κατ' εικόνα και ομοίωσή του. Ιδού γιατί, φεύγοντας από την πατρίδα σας, δεν πήρα μαζί μου παρά τον εαυτό μου.

Plum Tree Blossoms Painting by Robert Hedden

Μου μάθατε μια μέρα ένα παλιό γιαπωνέζικο τραγούδι. Όλα όσα είπα τώρα-δα, τα εκφράζει με ακρίβεια και χάρη γιαπωνέζικες; Το θυμάστε;

Σ' ένα μικρό κλαρί δαμασκηνιάς,

σ' ένα μικρό κλαρί δαμασκηνιάς, το αηδόνι

νειρεύτηκε πώς ήταν νύχτα και χιόνιζε.

Και στα βουνά και στους κάμπους, αλήθεια,

δεν έβλεπες παρά χιόνι που έπεφτε,έπεφτε,

δεν έβλεπες παρά χιόνι...

Μιαν άλλη νύχτα το αηδόνι νειρεύτηκε

πώς τα κλαριά της δαμασκηνιάς όπου κάθονταν

πετούσαν λουλούδια.

Και στα βουνά και στον κάμπο, αλήθεια,

δεν έβλεπες παρά δαμασκηνιές που ανθούσαν,

και πέφταν, πέφταν οι ανθοί,

οι ανθοί της δαμασκηνιάς στο χώμα...

Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο Βραχόκηπος, Ν. Καζαντζάκης 

Ο Κόσμος Καθρέφτης Μας

Ο κόσμος όλος, ο κόσμος μας είναι το είδωλό μας στον καθρέφτη. Αναγνωρίζουμε αυτό που συνειδητά ή ασυνείδητα γνωρίζουμε ήδη. Αυτό που ήδη υπάρχει μέσα μας. Αυτό που κατέχουμε. Αυτό που είμαστε. Αυτό που θαυμάζεις "έξω" σου είναι αυτό το θαυμαστό που έχεις σε κάποιο επίπεδο μέσα σου. Αυτό που σε ενοχλεί "έξω" σου είναι αυτό που σ' ενοχλεί μέσα σου. Ο "έξω" σου κόσμος σου δίνει κάθε στιγμή μηνύματα-μαθήματα. Παράδειγμα, εγώ ενοχλούμαι από την ακατάπαυστη φλυαρία κάποιων ανθρώπων, το ότι μ' ενοχλεί σημαίνει πως σε κάποιο επίπεδο, όχι απαραίτητα στο επίπεδο της ομιλίας, είμαι φλύαρη. Φλύαρη συναισθηματικά, νοητικά κ.λ.π. (φλυαρία--> σπατάλη ενέργειας). Αναγνωρίζουμε το μήνυμα, ευχαριστούμε το σύμπαν ή το Θεό που μας δείχνει για το πως πρέπει να είμαστε ή πως δεν πρέπει να είμαστε και προχωράμε.

Δεύτερη Γέννηση

Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο

Κάποιος από τη μερίδα των Φαρισαίων, που λεγόταν Νικόδημος, άρχοντας των Ιουδαίων, ήρθε στον Ιησού νύχτα και του είπε: "Διδάσκαλε, ξέρουμε πως ο Θεός σε έστειλε να διδάξεις, γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει αυτά τα θαύματα που κάνεις εσύ, αν ο Θεός δεν είναι μαζί σου". Ο Ιησούς του είπε: "Σε βεβαιώνω, πως αν δε γεννηθεί κανείς ξανά, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού". Τον ρώτησε ο Νικόδημος: "Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος ηλικιωμένος πια να γεννηθεί ξανά; Μήπως μπορεί να μπει στη κοιλιά της μάνας του και να γεννηθεί άλλη μια φορά;" Ο Ιησούς του απάντησε: "Σε βεβαιώνω πως αν κανείς δεν γεννηθεί από το νερό και το Πνεύμα, δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού. Ό, τι γεννιέται από τον άνθρωπο είναι ανθρώπινο, ενώ ό, τι γεννιέται από το Πνεύμα είναι πνευματικό. Μην απορείς που σου είπα ότι πρέπει να γεννηθείτε ξανά. Ο άνεμος πνέει όπου θέλει, ακούς τη βοή του αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει, έτσι συμβαίνει και με καθέναν που γεννιέται από το Πνεύμα".

"Αν δεν γεννηθεί κανείς από νερό και από πνεύμα, δεν μπορεί να μπει στη Βασιλεία του Θεού": να μια φράση που περιέχει μεγάλα μυστήρια... Ναι, η δεύτερη γέννηση είναι ένα αποτέλεσμα της εργασίας του νερού και του πνεύματος, μπορούμε επίσης να πούμε του νερού και της φωτιάς, γιατί συμβολικά το πνεύμα αντιπροσωπεύεται από τη φωτιά. 

Στη γλώσσα των συμβόλων, το νερό αντιπροσωπεύει την αρχέγονη ύλη και η φωτιά αντιπροσωπεύει το πνεύμα. Όταν η φωτιά και το νερό εργάζονται μαζί προκαλούν μια δύναμη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Οι άνθρωποι έκαναν με την ατμομηχανή μια εκπληκτική, σημαντική ανακάλυψη, αλλά δεν την εφάρμοσαν παρά στο φυσικό τομέα για να κινήσουν μηχανές κι αυτό είναι ακόμα πολύ λίγο. Το νερό και η φωτιά είναι η ύλη και το πνεύμα, είναι επίσης η γυναίκα και ο άντρας, και να λοιπόν οι δύο αρχές αρσενική και θηλυκή που πρέπει να ενωθούν για να παράγουν μια τρίτη αρχή, την ενέργεια, το παιδί. 

Σε μια εσωτερική Διδασκαλία μαθαίνει κανείς πώς να εργάζεται με το νερό και τη φωτιά. Γιατί το νερό και η φωτιά είναι ακόμα η καρδιά και η νόηση. Η καρδιά είναι θηλυκή, η νόηση είναι αρσενική, και κάθε ον είναι υποχρεωμένο να μάθει να εργάζεται με τα δύο, διαφορετικά μένει "ανύπαντρο"! Ναι, σ' αυτόν τον τομέα σχεδόν όλη η ανθρωπότητα είναι ανύπαντρη. Οι μεν δεν έχουν παρά μια νόηση που τους αποξηραίνει εντελώς. Όσο για τους άλλους, που δεν ζουν παρά μέσα στο συναίσθημα, είναι τόσο υγροί ώστε η συνείδησή τους να κατακλύζεται από τα σύννεφα και την ομίχλη... καμία διαύγεια! Σε όλα τα επίπεδα βλέπουμε ότι οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν πώς να συνδυάζουν τις δύο αρχές, τη φωτιά και το νερό, δηλαδή την ενεργητική και τη δεκτική πλευρά του εαυτού τους.

Και τώρα, αν αναζητήσουμε τις αντίστοιχες με το θείο κόσμο, η φωτιά αντιπροσωπεύει τη σοφία, και το νερό την αγάπη. Η αγάπη και η σοφία ενωμένες φέρνουν στον κόσμο την αλήθεια. Η αλήθεια είναι το παιδί τους. Η αλήθεια είναι το Παιδί-Ιησούς που γεννιέται, δηλαδή μια καινούρια συνείδηση, γιατί ο Ιησούς δεν είναι μόνο μια ιστορική προσωπικότητα, αντιπροσωπεύει ένα σύμβολο που καλύπτει πολλές πραγματικότητες της πνευματικής ζωής. Βέβαια, ιστορικά, είναι ένα ον που είχε το όνομα Ιησούς, αλλά στο μυστικιστικό επίπεδο δεν ονομάζεται πια με το ανθρώπινο όνομά του, αλλά ονομάζεται Χριστός, δηλαδή το ανώτερο Εγώ. Όταν λέμε ότι ο άνθρωπος γεννά μέσα του το Παιδί-Ιησούς, ότι συγχωνεύεται με το ανώτερό του Εγώ, ότι δέχεται το Άγιο Πνεύμα, ότι ενώνεται με τη παγκόσμια Ψυχή, δεν είναι παρά διαφορετικοί τύποι για να εκφράσουν την ίδια πραγματικότητα.

Τι εννοούμε με τη λέξη "δεύτερη γέννηση"; Την πρώτη γέννηση όλος ο κόσμος την ξέρει, είναι αυτή του παιδιού που γεννιέται στο φυσικό μας κόσμο, με χέρια, με πόδια, με μία μύτη, ένα στόμα, πνεύμονες... Και αναπνέει, τρώει, μιλάει, βαδίζει... Στη δεύτερη γέννηση χρειάζεται επίσης μια σύλληψη, όμως αυτή η σύλληψη γίνεται σ' έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο όπου το πνεύμα ενώνεται με την αγνή ύλη για να συλλάβει το θείο παιδί. Κι όταν το παιδί γεννηθεί στον πνευματικό κόσμο, κι αυτό επίσης μπορεί να μιλάει, να περπατάει και να εργάζεται σ' αυτόν τον κόσμο. Αυτή είναι η δεύτερη γέννηση: το να μπορέσει κανείς να εισέλθει και να ζήσει σ' ένα σύμπαν μια άλλης διάστασης.

Όταν η ψυχή και το πνεύμα ενώνονται, φέρνουν στον κόσμο ένα σπέρμα που αναπτύσσεται σαν μια καινούρια συνείδηση. Αυτή η καινούρια συνείδηση εκδηλώνεται σαν ένα εσωτερικό φως που διώχνει τα σκοτάδια, σαν μια ζεστασιά τόσο έντονη που κι αν ακόμα όλος ο κόσμος σας εγκαταλείψει, δεν θα αισθάνεστε πια ποτέ μόνος, σαν μια άφθονη ζωή που κάνετε να αναβλύζει παντού όπου σας πηγαίνουν τα πόδια σας, σαν μια ανάβλυση από δυνάμεις που αφιερώνετε στην ανοικοδόμηση, την κατασκευή της Βασιλείας του Θεού, επίσης σαν μια χαρά, μια εξαιρετική χαρά του να νιώθετε ενωμένοι με όλο το σύμπαν, με όλες τις εξελιγμένες ψυχές, του να αποτελείτε μέρος αυτής της απεραντοσύνης... και τη βεβαιότητα ότι κανείς δεν μπορεί να σας αφαιρέσει αυτή τη χαρά. Στις Ινδίες ονομάζουν αυτή την κατάσταση η "βουδική συνείδηση", και οι χριστιανοί την ονομάζουν η γέννηση του Χριστού.

Η δεύτερη γέννηση είναι η γέννηση στον θείο κόσμο, κι αυτή τη φορά, είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που αποφασίζει να γεννηθεί και που το κάνει χάρη στις δικές του προσπάθειες. Για τη δεύτερη γέννηση είστε εσείς υπεύθυνος, εσείς αποφασίζετε να γεννηθείτε στον κόσμο του φωτός. Συνειδητά, με υπομονή, με νοημοσύνη, διαπλάθετε ένα άλλο σώμα για να γεννηθείτε στη Βασιλεία του Θεού.

"Αν ένας άνθρωπος δεν γεννηθεί από νερό και πνεύμα, δεν μπορεί να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού", αυτό θέλει να πει ότι δεν μπορεί να ξαναγεννηθεί αν δεν κατέχει μέσα του τις δύο αρχές. Η δεύτερη γέννηση είναι η γέννηση του Ιησού, αλλά η γέννηση του Ιησού είναι επίσης η δική σας γέννηση. Η μητέρα, είναι το νερό, δηλαδή η αγάπη, η αγνότητα, η ζωή, και ο πατέρας, είναι η φωτιά, το φως, το πνεύμα. Αν δεν κατέχετε αυτές τις δύο αρχές: την αγάπη που είναι η θηλυκή αρχή, και τη σοφία που είναι η αρσενική αρχή, δεν μπορείτε να γεννηθείτε μια δεύτερη φορά. Ένα παιδί, αυτό υπονοεί έναν πατέρα και μια μητέρα, ε λοιπόν, χωρίς την αγάπη και τη σοφία, οι γονείς λείπουν, και το παιδί δεν γεννιέται ποτέ. Έχετε ήδη γεννηθεί μία φορά, σύμφωνοι, όμως ακόμη δεν έχετε γεννηθεί από την αγάπη και τη σοφία. Για να γεννηθείτε μια δεύτερη φορά με τη μορφή του Παιδιού - Ιησού, χρειάζεται ένας πατέρας και μία μητέρα πιο ανεβασμένοι, πιο εξελιγμένοι από τους φυσικούς γονείς: χρειάζονται η αγάπη και η σοφία, και το παιδί που θα γεννηθεί θα είναι η αλήθεια, η πληρότητα της ζωής, κάθετι που είναι πραγματικό και αληθινό.

Η γέννηση στα διάφορα επίπεδα, Omraam Mikhael Aivanhov

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

Κύριε! βοήθησέ με να αντιμετωπίσω με ψυχική γαλήνη όλα, όσα θα μου φέρει η σημερινή ημέρα. Βοήθησέ με να παραδοθώ ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου. Στην κάθε ώρα της ημέρας φώτιζέ με και δυνάμωνέ με για το κάθε τι.
Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω σήμερα, δίδαξέ με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την ακλόνητη πεποίθηση ότι τίποτε δεν συμβαίνει, χωρίς να το επιτρέπεις Εσύ.
Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε όλα μου τα έργα και τα λόγια. Στις απρόοπτες περιστάσεις μη μ' αφήσεις να ξεχάσω ότι όλα παραχωρούνται από Σένα.
Δίδαξέ με να συμπεριφέρομαι σε κάθε μέλος της οικογένειάς μου και σ' όλους τους συνανθρώπους μου με ευθύτητα και σύνεση, ώστε να μη συγχύσω και στενοχωρήσω κανένα.

Κύριε! δώσε μου τη δύναμη να υποφέρω τον κόσμο και όλα τα γεγονότα της ημέρας αυτής, σε όλη τη διάρκειά της. Καθοδήγησε τη θέλησή μου και δίδαξέ μα να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ και ν' αγαπώ. Αμήν.

Η Ζώνη των Μυστηρίων, Μάρω Βαμβουνάκη

Κι όμως, είναι μυστήριο... Και το μυστήριο συνηθίζει να παραμένει μυστήριο, κι όσοι αδυνατούμε να το αντέξουμε ως τέτοιο, θα καταφεύγουμε πάντα, από ανασφάλεια, σε εξηγήσεις φτωχές, βεβιασμένες, αφελείς, που όμως δεν το καλύπτουν, κι εντέλει μας αφήνουν ανικανοποίητους και ταραγμένους. Αν δεν υπήρχαν τα μυστήρια να σαγηνεύουν με τα δίχτυα τους τις ψυχές μας, τα κορμιά μας, προς τον δικό τους σκοτεινό πόλο, η ανθρωπότητα θα είχε εξαφανιστεί, θα είχε σβήσει από πλήξη και μονοτονία θανάσιμη. Θέλει γενναιοφροσύνη και ταπείνωση να αποδέχεται κανείς πως υπάρχει η Ζώνη των Μυστηρίων. Δύσκολα τα δεχόμαστε όμως με σεβασμό, με την αποδοχή του άλυτου, πως δηλαδή υπάρχουν απαγορεύσεις στην νόηση και την κατανόησή μας, πως η γνώση του μυαλού είναι φτωχότερη από την πίστη. Γιατί είμαστε εγωιστές αλλά, ακόμη περισσότερο, είμαστε ανασφαλείς, ίσως μάλιστα τα δύο τούτα πάντα να ζευγαρώνουν. Το αίνιγμα που δεν μας λύνεται το μισούμε, στην ανάγκη θα το καταστρέψουμε, προκειμένου να κοιτάξουμε τι κρύβει μέσα του, έτσι όπως τα μικρά παιδιά τσακίζουν με πέτρα μια ωραία γυάλινη μπίλια. Πρέπει να εκμαιεύουμε, να επινοούμε οπωσδήποτε κάποιες απαντήσεις, για να νομίζουμε, να φανταζόμαστε ότι ελέγχουμε όλα όσα μας συμβαίνουν, όσα μελλοντικά θα συμβούν. Πάντοτε ο άνθρωπος αγωνιούσε να προμαντεύει για να ελέγχει το αύριο, όταν ούτε το σήμερα δεν είναι σε θέση να ελέγχει. Είναι τρόμος μέγας να αφήνεσαι στον γκρεμό του ανεξήγητου. Πολύ περισσότερο να το απολαμβάνεις.

Κι έτσι, η ανθρωπότητα έχει πνιγεί στα βιβλία, στα τετράδια, στις πληροφορίες, στις στατιστικές, στις φιλοσοφίες, στις θεωρίες και τις απόψεις τις φλύαρες, τις στεγνές και αλαζονικές στην παντογνωσία τους, τις αληθοφανείς αλλά όχι αληθινές. Θαυμάζουμε την επιχειρηματολογία τους και σε λίγο τις ξεχνάμε. Η ζωή, η ζώσα σπαραχτική ζωή, επιμένει ακατανόητη στα σοβαρότερά της φαινόμενα. Κι εμείς πάντα άποροι και μόνοι, σαν κλαράκια στη θύελλα, όταν μας παίρνουν από κάτω τα συναισθήματά μας. Ο υποσυνείδητος κόσμος παραμένει ένας θαλάσσιος κόσμος απύθμενος κάτω από τα επιπλέοντα νησάκια του συνειδητού.


Απόσπασμα από το βιβλίο: Χορός Μεταμφιεσμένων, Μάρω Βαμβουνάκη