Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012

Εν αρχή ην το φως.


Εν αρχή ην το φως, η ενότητα που περιλαμβάνει τα πάντα. Τίποτε άλλο δεν υπήρχε εκτός από το Φως, διαφορετικά δεν θα ήταν το μόνο στο σύμπαν. Και μονο το βήμα προς την πολικότητα δημιουργεί το Σκότος, απλώς και μόνον για να γίνει αντιληπτό το Φως. Το Σκότος είναι καθαρά τεχνητό προϊόν της πολικότητας που είναι απαραίτητη για να γίνει ορατό το Φως στην πολωμένη συνείδηση. Επομένως το Σκότος υπηρετεί το Φως, είναι το λίπασμά του ή ο φωτοδότης του, όπως μας μαρτυρεί το όνομα Luzifer, Εωσφόρος. Αν η πολικότητα εξαφανιστεί, εξαφανίζεται και το Σκότος, γιατί δεν διαθέτει δική του οντότητα. Η πολυσυζητημένη πάλη μεταξύ των δυνάμεων του Φωτός και του Σκότους δεν είναι γνήσια πάλη, γιατί η έκβασή της είναι πάντοτε γνωστή. Το Σκότος δεν μπορεί να βλάψει το Φως – γι' αυτό ακριβώς το Σκότος αναγκάζεται να αποφεύγει το Φως, διαφορετικά θα αποκαλυφθεί η ανυπαρξία του.

Από το βιβλίο "Η Ασθένεια ως Πορεία της Ψυχής" Τόρβαλτ Ντετλεφσεν, Ρυντριγκερ Νταλκε

Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012

Με την καρδιά...

Ο Μικρός Πρίγκιπας
Είπε η Αλεπού: Άκου το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: 
Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Η ουσία δεν φαίνεται με τα μάτια.


Τρίτη 6 Μαρτίου 2012

Ακροβάτης


Σε λεπτό σκοινί ακροβατείς
τα θέλω και τα πρέπει σου ζυγιάζεις,
πάνω απ΄ το γκρεμό ισορροπείς
σε ζωή διττή τον εαυτό σου αδειάζεις.

Στη πλάτη σου φορτωμένες ενοχές
για όλα τα όχι που ξεστόμισες
και στου μυαλού σου τις κραυγές
το συμφέρον απ΄τα ναι που οικονόμησες.

Ακροβάτης, ισορροπία ψάχνεις
πληγιασμένα πόδια απ΄ το σκοινί,
ιστορίες φυγής μες στο μυαλό σου φτιάχνεις
για να γλυτώσεις απ΄την επόμενη πληγή.

Κοντάρι μεγάλο και βαρύ,
τα χέρια σου μουδιάζουν,
μια γέρνει εδώ και μια από κει,
οι θεατές ζητωκραυγάζουν.


Tώρα θα βουλιάξεις στο γκρεμό,
θηρία άγρια από κάτω να σε φάνε
το πείσμα σου όμως δυνατό,
για πάρτη σου τη διαδρομή κάνε.

Ισορροπία...ίσως ποτέ να μη τη βρεις,
στο τέλος μπαλατζάροντας θα φτάνεις,
ακροβάτης της ζωής,
στα θηρία τη χάρη δεν θα κάνεις.

Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012

Επιθυμία

Δεν ξεχνάς, θάβεις,
θάβεις όσο πιο βαθιά μπορείς.
Ντύνεις, μεταμφιέζεις σε κύτταρο
και το κρύβεις στην πιο άπιαστη γωνιά του κορμιού σου.
Εκεί που ούτε μάτι, ούτε αυτί, ούτε ένστικτο δεν μπορεί να νοιώσει.
Παρά μόνο όταν μολύνει, εξαπλώνεται, τρώει, αχόρταγο θηρίο.
Δεν ξεχνάς, είναι εκεί, υπάρχει, δεν σ΄αφήνει να ξεχάσεις.
Κι όταν στα χέρια σου κρατήσεις και χαϊδέψεις,
σαν άμοιρο σκυλί, τις πληγές γλύψεις.
Με δάκρυα καυτά περιχύσεις, με μύρο αλείψεις.
Έτσι ευωδιά μαζί σου θα κουβαλάς, και θα ξεχνάς το βάρος,
μόνο το βάρος... της επιθυμίας σου.

Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012

Παράσταση



Τη παράσταση αυτή εγώ θα κλέψω
τον ρόλο μου όσο γίνεται καλύτερα θα παίξω
το τρέμουλο στη φωνή θα ξεπεράσω
τα λόγια μου με θάρρος θα φωνάξω.

Πάνω στη σκηνή μονάχη
μονόλογος που δεν τελειώνει
θα τελειώσει κι αυτή η πράξη
η αγωνία όλο μεγαλώνει.

θα πεθάνει η ηρωίδα;
τέλος θα 'χει δραματικό;
Μα δεν κατάλαβες...
έχει πεθάνει εδώ και καιρό...
Και μόνο στη σκηνή
μια μαγική στιγμή
δείχνει ζωντανή
μα η παράσταση κάποια στιγμή τελειώνει...


© Κρυσταλένια ©

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

Προσκόλληση

Ξέρω είσαι ασφαλής εκεί
στα γνώριμα κορμιά
τα συρμάτινα χέρια που σ' αγγίζουνε.
Έχεις μάθει πια να ζεις
με τις γρατζουνιές σου.
Αποσύρεσαι για λίγο, γλύφεις τις πληγές σου
και μετά πάλι απ' την αρχή.
Ξέρω φοβάσαι αυτό που δεν ξέρεις.
Η άγνοια του "μπροστά" σε παραμονεύει
κι εσύ το κοιτάς καχύποπτα...
Σ' αρέσει, σ' αρέσει αυτό το παιχνίδι
του να πληγώνεσαι.
Οι ίδιες και ίδιες γρατζουνιές,
στα ίδια και ίδια σημεία.
Ξέρω είσαι ασφαλής εκεί,
στα ίδια χαμόγελα, στην προσωρινή ευτυχία...
Ξέρω...  ατρόμητη δεν είμαι...

© Κρυσταλένια ©

Λευκό μου γιασεμί...

Εκεί... στην αυλή του σπιτιού σου να φυτέψεις γιασεμιά.
Να ντύσουν το φράχτη, να κρύβονται τα πουλιά.
Κι όποτε ανθίζουν, εγώ θα ‘ρχομαι…
Θα σου δίνω ένα τρυφερό φιλί και...
θα λούζομαι στις μυρωδιές τους, θα ντύνομαι στο λευκό τους!