Άνοιξη Σκληρή

Σκληρή αυτή η Άνοιξη, μου μάτωσε τα χέρια.

Σκίζει τη σάρκα δίχως οίκτο, δίχως έλεος.

Σκληρή αυτή η Άνοιξη... μα και γλυκιά μαζί,

σαν ολάνθιστο τριαντάφυλλο στημένο πάνω σε αγκάθια...

26-04-2011

©Κρυσταλένια©

Τα λίγα είναι πολλά

 Έζησα για να ζήσω μια φορά

πέρα στις θάλασσες τις μάγισσες

που με ταξίδεψαν στο άπειρο

με ένα κορμί ανάπηρο.

Πάτησα ξυπόλητη στη γη

κι ένοιωσα η γύμνια τι θα πει

σ' αγκάθια και σε άμμο χρυσή 

εκτεθειμένη ψυχή.

Μύρισα όλου του κόσμου την ευωδιά

μες του μικρού μου κήπου την αμυγδαλιά

με τσίμπησε μια μέλισσα

τον φόβο μου απέλυσα.

Έζησα για να ζήσω μια φορά

κι αυτά τα λίγα είναι τελικά πολλά.

Κι αν χαρτί παίρνω και γράφω

είναι που δεν χωρά στη σκέψη η στιγμή.

Τα λίγα είναι πολλά το υπογράφω

Έζησα για να ζήσω μια φορά... κι αυτό αρκεί.

26-03-2011

©Κρυσταλένια©

Η ζωή του ανθρώπου είναι καμωμένη από καιρούς - Γ. Σεφέρης

 Σκέψη του παροδικού που σε παραλύει. Σπίτια, θάνατοι, χωρισμοί. Η ζωή του ανθρώπου είναι καμωμένη από καιρούς. Καιρός να σπείρεις, καιρός να θερίσεις, καιρός της θλίψης, καιρός της χαράς, καιρός της αγάπης, καιρός της μοναξιάς. Αν το σκεφτείς έτσι, θα μπορέσεις και στη χαμηλότερη στιγμή να στηριχτείς, γιατί κι αυτή θα ανήκει σ’ έναν από τους καιρούς της ζωής σου».

Γιώργος Σεφέρης (Μέρες Γ’ 1934-1940)

Βελβεντο, Ιανουάριος 2025 

Μικροί Γαλαξίες

 Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.

Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας

αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.

Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν

σαν πέτρες που βλέπονται.

Όμως, εσύ,

δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες

μες απὸ μένα, κάτω απ᾿ τα τόξα μου,

όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες απὸ σένα,

κάτω απ᾿ τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας

μέσα στον άλλο, σα να 'χαμε φτάσει.

Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σε πλήρη

λάμψη και κίνηση, σαστίσαμε ακίνητοι

κάτω απ᾿ τη θέα τους

Ήσουν νερό,

κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.

Ήσουνα φως, διαμοιράστηκες. Όλες

οι φλέβες μου έγιναν άξαφνα ένα

δίχτυ που λάμπει: στα πόδια, στα χέρια,

στο στήθος, στο μέτωπο.

Τ᾿ άστρα το βλέπουνε, ότι:

δυὸ δισεκατομμύρια μικροί γαλαξίες και πλέον

κατοικούμε τη γη.

Νικηφόρος Βρεττάκος, Οι μικροί γαλαξίες

Πηγη: https://www.scientificamerican.com/article/will-the-milky-way-and-andromeda-galaxies-ever-collide/

Να ξαναβρούμε τη ζωή μας

 Μένει νὰ ξαναβροῦμε τὴ ζωή μας, τώρα ποὺ δὲν ἔχουμε πιὰ τίποτα.

Φαντάζομαι, ἐκεῖνος ποὺ θὰ ξαναβρεῖ τὴ ζωή, ἔξω ἀπὸ τόσα χαρτιά, 

τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες καὶ τόσες πολλὲς διδασκαλίες

θὰ εἶναι κάποιος σὰν ἐμᾶς, μόνο λιγάκι πιὸ σκληρὸς στὴ μνήμη...

Γ. Σεφέρης

Οι Πολύτιμες Ατέλειές Μας

 "Και στο τέλος, νομίζω ότι δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα για να αγαπηθείς. Περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να δείχνουμε πιο όμορφες, πιο έξυπνες. Αλλά κατάλαβα δύο πράγματα. Αυτοί που μας αγαπούν μας βλέπουν με την καρδιά τους και μας αποδίδουν ιδιότητες πέρα από αυτές που πραγματικά έχουμε. Και αυτοί που δεν θέλουν να μας αγαπήσουν δεν θα είναι ποτέ ικανοποιημένοι με όλες μας τις προσπάθειες. Ναι, πράγματι. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να αφήσουμε τις ατέλειές μας ήσυχες. Είναι πολύτιμες για να καταλάβουν εκείνους που μας βλέπουν με την καρδιά τους. "

Frida Kahlo

Αυτοπροσωπογραφία με κολιέ αγκάθι και κολιμπρί (1940)

Η συναισθηματική επάρκεια προστατεύει από το κρυφό στρες, Gabor Mate

Η συναισθηματική επάρκεια απαιτεί: 

την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματά μας, ώστε να έχουμε επίγνωση όταν είμαστε στρεσαρισμένοι τη δυνατότητα να εκφράζουμε αποτελεσματικά τα συναισθήματά μας και κατ' αυτό τον τρόπο να διεκδικούμε τις ανάγκες μας και να διατηρούμε την ακεραιτότητα των συναισθηματικών μας ορίων,

την ικανότητα να διαχωρίζουμε τις ψυχολογικές αντιδράσεις που αφορούν την τρέχουσα κατάσταση από εκείνες που αποτελούν κατάλοιπα του παρελθόντος. Αυτό που θέλουμε και απαιτούμε από τον κόσμο πρέπει να συνάδει με τις τρέχουσες ανάγκες μας και όχι με ασυνείδητες, ανικανοποίητες ανάγκες από την παιδική μας ηλικία. Αν τα όρια μεταξύ παρελθόντος και παρόντος δεν είναι σαφή, θα αντιλαμβανόμαστε την απώλεια ή την απειλή της απώλειας εκεί που δεν υπάρχει,  και την επίγνωση των αυθεντικών αναγκών, οι οποίες πρέπει πράγματι να ικανοποιηθούν, αντί την απώθησή τους με στόχο να κερδίσουμε την αποδοχή ή την επιδοκιμασία των άλλων.

Το στρες εμφανίζεται όταν δεν πληρούνται αυτά τα κριτήρια, και οδηγεί στη διατάραξη της ομοιόστασης, η οποία όταν είναι χρόνια έχει ως αποτέλεσμα την κακή υγεία. Σε καθεμία από τις ιστορίες ανθρώπων με ασθένειες που αναφέρονται στο βιβλίο "Όταν το Σώμα λέει Όχι", διακυβεύεται μία ή περισσότερες πλευρές της συναισθηματικής επάρκειας, συνήθως με τρόπους που δεν τους αντιλαμβάνεται καθόλου το εμπλεκόμενο πρόσωπο.

Η συναισθηματική επάρκεια είναι αυτό που χρειάζεται να αναπτύξουμε εάν θέλουμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας από το κρυφό στρες που αποτελεί κίνδυνο για την υγεία, και είναι αυτό που χρειάζεται να επανακτήσουμε αν θέλουμε να θεραπευτούμε. Πρέπει επίσης να καλλιεργήσουμε τη συναισθηματική επάρκεια στα παιδιά μας, διότι είναι το καλύτερο φάρμακο πρόληψης.

 Mate, G. (2023), Όταν το Σώμα λέει Όχι, Αθήνα: Key Books