Παρασκευή 24 Απριλίου 2020

Η πνευματική εξέλιξη μέσα από τις σχέσεις, Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ

(Το κείμενο αποτελεί μέρος της ομιλίας του Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ που έχει αναρτηθεί στο κανάλι του στην ιστοσελίδα YouTube)

Οι σχέσεις μας αποτελούν σημαντικό μέρος της ζωής μας και της εξέλιξής μας. Ως θεϊκά όντα που είμαστε η αγάπη του Θεού, του Σύμπαντος (όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας την Ύπαρξη) για εμάς είναι δεδομένη ανεξάρτητα αν επιλέξουμε να μάθουμε από τις σχέσεις μας αυτό που ήρθαν να μας διδάξουν ή όχι. Μας δίνεται η ελεύθερη βούληση να επιλέξουμε τι θα κάνουμε με τις σχέσεις μας και πως θα τις αξιοποιήσουμε. Είναι, γενικά αποδεκτό, ότι οι αρμονικές σχέσεις μας με τους άλλους μας συμφέρει, καθώς μπορούμε να βιώσουμε ευτυχία, υγεία, ελευθερία και να είναι πιο όμορφη η ζωή μας. 

Για την επίτευξη πνευματικής εξέλιξης μέσα από τις σχέσεις μας μπορούμε να ακολουθούμε τα παρακάτω:
  • Καλλιέργεια της αξίας μας, της ασφάλειάς μας και του νοήματος της ζωής μας μέσω μιας εσωτερικής διαδικασίας. Αποφεύγουμε να βασίζουμε τα παραπάνω στον άλλον και συνάπτουμε σχέση μαζί του από αγάπη κι όχι από ανάγκη ή εξάρτηση. Η σχέση ανάγκης ή εξάρτησης μας αναγκάζει να παίζουμε ρόλους ώστε να τον ελέγχουμε, κι όταν υπάρχει έλεγχος δεν υπάρχει αγνή αγάπη. Δεν μπορώ να αγαπάω κάποιον όταν έχω ανάγκη κάτι από αυτόν.
  • Αναλαμβάνουμε την απόλυτη ευθύνη της πραγματικότητάς μας. Παύουμε να πιστεύουμε ότι ο άλλος ευθύνεται  για ότι νοιώθουμε και για ότι μας συμβαίνει. Παράλληλα, επιτρέπουμε στον άλλον να νοιώθει ότι θέλει, έχοντας την γνώση ότι δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τα δικά του συναισθήματα. Είμαστε ελεύθεροι να αγαπάμε αγνά.
  • Επικοινωνούμε αποτελεσματικά, εκφράζοντας ανάγκες και συναισθήματα χωρίς γκρίνια, κριτική και απόρριψη. Γινόμαστε ενεργητικοί ακροατές. Μαθαίνουμε να ακούμε τον άλλον χωρίς να μπαίνουμε σε άμυνα (ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι).
  • Βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου, κατανοώντας τις ανάγκες του, τα συναισθήματά του, τις πεποιθήσεις του και το τι μπορεί να χρειάζεται.
  • Φροντίζουμε για την συνεχόμενη εξέλιξή μας, καθώς η δική μας μεταμόρφωση είναι δώρο για τον άλλον.
  • Να είμαστε ειλικρινείς. Να εκφράζουμε την αλήθεια μας με αγάπη και όχι με θυμό, κριτική ή απόρριψη.
  • Αποβάλλουμε τους φόβους μας που προκαλούν συγκρούσεις στις σχέσεις μας. Δεν φοβόμαστε να είμαστε ευάλωτοι μπροστά στον άλλον, καθώς ως θεϊκά όντα είμαστε ασφαλείς. Δεχόμαστε ότι είμαστε καλά εξίσου είτε είμαστε με τον άλλον είτε δεν είμαστε.
  • Κάνουμε διάκριση του άλλου ως θεϊκό ον και ως συμπεριφορά. Μπορούμε να αγαπάμε τον άλλον ακόμα κι όταν δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τη συμπεριφορά του. Η αγάπη είναι σταθερή και αμετάκλητη ακόμα κι όταν δεν μπορούμε να δεχτούμε τη συμπεριφορά του άλλου.
  • Αντιμετωπίζουμε τον άλλο ως δάσκαλο που έχει έρθει να μας διδάξει κάτι.
  • Τηρούμε τις συμφωνίες που έχουμε συνάψει με τον άλλον. Είμαστε συνεπείς απέναντι στον λόγο μας. Η συνέπεια είναι βασική λειτουργία της ψυχής.
  • Να μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι μόνοι μας. Όσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε μόνοι μας τόσο πιο ευτυχισμένοι  θα είμαστε με τον άλλον.
  • Καλλιέργεια της αγάπης χωρίς όρους. Καλλιεργούμε αρχικά την αγάπη άνευ όρων προς τον εαυτό μας. Μας αγαπάμε με όλα τα ελαττώματά μας και με την κατανόηση ότι είμαστε όντα σε εξέλιξη. Με αυτό τον τρόπο μας δίνεται η δυνατότητα να κατανοήσουμε τις αδυναμίες του άλλου ως ον που βρίσκεται σε διαδικασία εξέλιξης, και τον αγαπάμε ότι και να κάνει, καθορίζοντας όρια όποτε χρειάζεται. (Συνδεόμαστε με ανώτερα επίπεδα και αισθανόμαστε ασφαλείς)
  • Καλλιεργούμε σχέση με το Θείο, το Σύμπαν, τον Χριστό, το Φως, κλπ., σχέση που μας δίνει δύναμη και ασφάλεια που δεν κλονίζεται.
  • Αγαπάμε και αποδεχόμαστε τον εαυτό μας.
  • Τολμούμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Φροντίζουμε να αποβάλουμε την πεποίθηση ότι όταν είμαστε ευτυχισμένοι κάτι κακό θα συμβεί και βλέπουμε τις σχέσεις μας ως τρόπο ευτυχίας. Επιλέγουμε να είμαστε με τον άλλον για να δημιουργήσουμε την ευτυχία.
  • Απελευθερωνόμαστε από παλιούς προγραμματισμούς. Απελευθερώνουμε και συγχωρούμε το παρελθόν. Αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που υπάρχουν στη ζωή μας σαν να είναι η πρώτη φορά, χωρίς προκατάληψη.
  • Δεν μιλάμε ποτέ σε τρίτους για τον άνθρωπο με τον οποίο βιώνουμε δυσκολία, εκτός εάν απευθυνόμαστε σε κάποιον ο οποίος μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε ποιο μάθημα έχουμε να πάρουμε από την δύσκολη αυτή σχέση. Αποφεύγουμε να μιλάμε με κάποιον ο οποίος θα μας επιβεβαιώσει ότι είμαστε θύμα και ότι ο άλλος είναι απαράδεκτος (υποκειμενικές αντιλήψεις). Δεν προσπαθούμε να βρούμε την αξία μας υποβαθμίζοντας τον άλλον ως υπεύθυνο της δυστυχίας μας.
  • Γνωρίζουμε τον Εαυτό μας, είτε με συμμετοχή σε ομάδες ή με άλλους τρόπους.
  • Έχουμε κοινές, αλλά και ξεχωριστές δραστηριότητες.
  • Εκφράζουμε στον άλλον τα θετικά μας συναισθήματα, όπως αγάπη, θαυμασμό, ευγνωμοσύνη, τις θετικές του ιδιότητες.
  • Αν υπάρχουν συγκρούσεις προγραμματίζουμε μια φορά την εβδομάδα ή και συχνότερα να επικοινωνήσουμε, εκφράζοντας τις ανάγκες μας. Αν ο άλλος εκφράζεται αρνητικά, με θυμό, οργή, κλπ., του απευθύνουμε την εξής ερώτηση: Πες μου την ανάγκη που βρίσκεται πίσω από αυτήν την κριτική, το παράπονο, την επιθετικότητα. Τι χρειάζεσαι από εμένα;
  • Οραματιζόμαστε τον άλλον μέσα στο Φως, συνδεδεμένο με τον Ανώτερο Εαυτό του, με την δύναμη μέσα του. Αν έχουμε δυσκολία να τον οραματιστούμε, φέρνουμε στο νου μας πέντε θετικές ιδιότητες του ανθρώπου αυτού.
Ολοκληρώνοντας, δεν υπάρχει τυχαιότητα! Ως ψυχές σε εξέλιξη έχουμε επιλέξει ή έχουμε έλξει ψυχές που μας δίνουν ακριβώς τα ερεθίσματα που χρειαζόμαστε για τα επόμενα μαθήματα στην εξέλιξή μας. Έχουμε όφελος να ψάξουμε μέσα μας, να δούμε τι χρειαζόμαστε να μάθουμε εδώ, να ανακαλύψουμε τις αλήθειες που χρειαζόμαστε να θυμηθούμε για να μπορέσουμε να βιώσουμε ασφάλεια, ηρεμία, αξία, κλπ, ανεξάρτητα με το τι κάνει ο άλλος, και να νοιώσουμε Αγάπη για τον άλλον.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ: Ο άλλος είναι ψυχή σε εξέλιξη. Η συμπεριφορά του και η λειτουργία του ορίζεται από τα παιδικά του βιώματα, τους προγραμματισμούς του, τις πεποιθήσεις του, τις ανασφάλειές του.
ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ: Η αξία μας είναι αμετάκλητη, δεν μειώνεται ότι και να λέει ή κάνει ο άλλος. Δεδομένα της αληθινής μας φύσης είναι η ελευθερία, η ασφάλεια. Έχουμε επιλέξει σαν ψυχή τα ερεθίσματα που βιώνουμε για την εξέλιξή μας.
ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ: Το σύμπαν μας δίνει μόνο αυτά που εξυπηρετούν την εξέλιξή μας. Μας δίνει σε κάθε στάδιο της ζωής μας τα ερεθίσματα που χρειαζόμαστε για να αποκτήσουμε επίγνωση του εαυτού μας, σε κάποιο επίπεδο.




Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 2019

Αποστασιοποίηση και Αποδέσμευση, παραμύθι

Ήταν μια φορά ένας δερβίσης, πολύ σοφός... Γύριζε από χωριό σε χωριό, ζήταγε ελεημοσύνη και μοίραζε γνώσεις και συμβουλές στις πλατείες και τις αγορές...
Μια μέρα, ενώ ζητιάνευε στην αγορά του Ακμπάρ, τον πλησιάζει ένας άνθρωπος και του λέει:
"Χθες το βράδυ ήμουν μ' ένα μάγο πολύ ξακουστό, και με συμβούλευσε να έρθω σήμερα εδώ, σ' αυτήν την πλατεία. Είπε ότι θα συναντήσω έναν κουρελή ζητιάνο και ότι ο ζητιάνος αυτός, παρ' όλη την φτωχική του εμφάνιση, θα μου δώσει έναν θησαυρό που θα αλλάξει τη ζωή μου για πάντα. Έτσι, μόλις σε είδα, κατάλαβα ότι εσύ είσαι αυτός που ψάχνω, γιατί δεν νομίζω να υπάρχει άλλος σε χειρότερη κατάσταση από σένα... Δώσε μου λοιπόν τον θησαυρό μου".
Ο δερβίσης τον κοιτάζει σιωπηλός... Μετά, βάζει το χέρι του σε μια τσάντα από φθαρμένο δέρμα που έχει κρεμασμένη στον ώμο του.
"Αυτό πρέπει να είναι" του λέει. Και του δίνει ένα τεράστιο διαμάντι.
Ο άλλος μένει κατάπληκτος.
"Μα... η πέτρα αυτή πρέπει να έχει ανυπολόγιστη αξία."
"Α, ναι; Μπορεί... Εγώ τη βρήκα στο δάσος."
"Καλά. Ας είναι. Πόσα πρέπει να σου δώσω γι' αυτήν;"
"Δεν υπάρχει λόγος. Δεν θέλω να μου δώσεις τίποτα. Σου χρησιμεύει σε κάτι; Εμένα δεν μου χρησιμεύει σε τίποτα, δεν την χρειάζομαι, παρ' την."
"Μα... θα μου τη δώσεις έτσι... χωρίς κανένα αντάλλαγμα;"
"Ναι... ναι. Έτσι δεν σου είπε ο μάγος σου;"
"Ναι, βέβαια. Αυτό ακριβώς μου είπε ο μάγος... Ευχαριστώ πολύ."
Πολύ μπερδεμένος, ο άντρας αρπάζει την πέτρα και φεύγει.
Μετά από μισή ώρα, όμως, επιστρέφει. Ψάχνει στην πλατεία να βρει τον δερβίση, και μόλις τον βλέπει του λέει:
"Πάρε την πέτρα σου..."
"Τί έγινε;" τον ρωτάει ο δερβίσης.
"Πάρε την πέτρα και δώσε μου τον θησαυρό..." λέει ο άντρας.
"Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω" λέει ο δερβίσης.
"Και βέβαια έχεις... Θέλω να μου δώσεις τον τρόπο που έχεις να μπορείς να αποχωρίζεσαι κάτι χωρίς να σε πειράζει."


Λένε ότι ο άνθρωπος αυτός έμεινε δίπλα στον δερβίση πολλά χρόνια μέχρι να μάθει να αποστασιοποιείται και να αποδεσμεύεται.

Χόρχε Μπουκάι, Ο δρόμος των δακρύων, σελ. 257

Δεν είναι όλα πόνος, ΜΑΡΤΑ ΜΠΟΥΧΟ

Πάντα υπάρχουν στο πένθος περισσότερα,
πολύ περισσότερα από τον πόνο.
Υπάρχει για παράδειγμα μια περηφάνια,
πως έφτασα εκεί που δεν είχα ξαναφτάσει.
Εκεί που δεν φανταζόμουνα ποτέ
πως θα κατάφερνα να φτάσω.
Όταν κάτι αφήνω πίσω μου, κάτι πάω να συναντήσω.
Σε κάθε αντίο, κρύβεται ένα σιωπηλό καλωσήρθες.
Ο αποχαιρετισμός είναι μάλλον θέμα της ζωής,
παρά του θανάτου.
Γιατί την έσχατη στιγμή και εξαρχής,
η ιστορία η δική μου, όπως και των άλλων,
είναι ένα παράξενο μείγμα από πρώτες και ύστερες στιγμές.

Και τα ξέρω αυτά, γιατί άλλοι που τα έζησαν μου τα 'παν,
ότι πονέσανε αρχικά, αλλά μεγάλωσαν μετά μέσα απ' τον πόνο.
Θάνατοι που γέννησαν καινούριες ζωές,
απώλειες που οδήγησαν σε συναντήσεις,
και απουσίες παρούσες που γέμισαν κενές ζωές
και τις γλίτωσαν απ' το μαρτύριο της απούσας παρουσίας.

Έτσι ξέρω ότι προχωράω και δεν είμαι μόνη,
ότι βαδίζω νύχτα-μέρα συντροφιά με άλλους πολλούς.
Άλλους που άφησαν τα ίχνη τους στο μονοπάτι
και που βρήκαν στην πορεία
το αληθινό νόημα του δρόμου που ακολούθησαν.

Μάρτα Μπούχο


Σάββατο 10 Αυγούστου 2019

Hermann Hesse, Ντέμιαν (απόσπασμα)

Ο καθένας έχει μια αποστολή που δεν μπορεί να τη διαλέξει ο ίδιος, να την πλάσει και να την φέρει στα μέτρα του. Για τον ώριμο άνθρωπο ένα είναι το καθήκον του. Να γυρέψει να νιώσει τον εαυτό του, να σιγουρέψει την ύπαρξή του, ν' αναζητήσει ψηλαφητά την πορεία του προς τα μπρος, όπου κι αν τον οδηγεί. [...] Συχνά μου άρεσε να παίζω με εικόνες απ' το μέλλον, να ονειρεύομαι ρόλους που μου επιφυλασσόταν να παίξω -σαν ποιητής ίσως ή προφήτης, ζωγράφος ή κάτι παρόμοιο. Αλλά ήταν μάταια αυτά. Δε βρισκόμουν εδώ για να γράψω ποίηση, να κηρύξω ή να ζωγραφίσω. Μήτε εγώ μήτε και κανείς άλλος άνθρωπος υπάρχουμε γι' αυτό το ρόλο. Τούτα είναι πράγματα που συμβαίνουν τυχαία. Μια είναι η αληθινή αποστολή για τον καθένα. Να βρει το δρόμο της αυτογνωσίας. Μπορεί να καταλήξει ποιητής, τρελός, προφήτης ή εγκληματίας. Δεν έχει σημασία σε τελική ανάλυση. Αποστολή του είναι να βρει τον προορισμό του, όχι αυτό που θα διαλέξει ο ίδιος, και να τον ζήσει μ' όλη του την ψυχή. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι αληθινή ζωή, είναι μια προσπάθεια υπεκφυγής, μια απόδραση και καταφύγιο στα ιδεώδη των μαζών, μακαριότητα και φόβος για τον εαυτό μας.

Hermann Hesse, Ντέμιαν



Τετάρτη 7 Αυγούστου 2019

Τίποτε δεν ξέρω

O Κόσμος μας ανήκει, όταν ανήκουμε στον εαυτό μας.
Σκούπισε τα μάτια σου και πάρε το μονοπάτι των λυγμών.
Ότι μας ανάθρεψε είναι το δάκρυ.
Ότι μας φώτισε είναι το γέλιο.
Γελοίοι άνθρωποι προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε πως ότι διέσχισαν σε δρόμους ήταν σαν γυμνοσάλιαγκες.
Δεν μας περισσεύουν οι ενοράσεις.
Ούτε η βαθιά πτώση και άνοδος με το τρίτο μάτι, εκείνο που δεν κατέστρεψε ο πολιτισμός.
Όσο θα ζω στον κόσμο θα διηγούμαι αυτό που ζω.
Μα πρώτα να ζήσω.
Να ζήσω επιμένοντας σε μια πνευματική επάρκεια χωρίς να εξασφαλίζω πως ξέρω.
Θα ζήσω.
Τίποτε δεν ξέρω.
Κάθε ημέρα όλα αλλάζουν.
Το σώμα μου αλλάζει μαζί με το σώμα της γης.
Πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις, θα ξεμπερδέψω με τους μύθους που κρύβουν την αλήθεια.
Πως ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει μόνος. Αυτό θέλουν να κρύψουν, να μην θυμίσουν.
Σε
αγαπώ!
Πόπη Συνοδινού

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019

Ατελής

Και μην σκεφτείς ποτέ ότι έφτασες κάπου
γιατί η ζωή είναι μια ανάβαση χωρίς τελειωμό
και μην αφήσεις την έπαρση να σε τυλίξει ότι είσαι κάποιος
ότι είσαι αυτό κι εκείνο και το άλλο
γιατί η ζωή σε φέρνει αντιμέτωπο κάθε στιγμή με τα πιο σκοτεινά κομμάτια σου και τα πιο φωτεινά μαζί
Και μην πεις τα ξέρεις όλα
γιατί πάντα υπάρχει κάτι ακόμη να μάθεις
Και μη νομίζεις ότι είσαι τέλειος
γιατί η ζωή θα σου θυμίσει πόσο είσαι ατελής...
Κι αν ένωσες εκείνα τα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη σου
μην επαναπαυθείς... υπάρχουν κι άλλα.
Κι αν σε κουράζει αυτός ο δρόμος, να θυμάσαι υπάρχουν πολλοί συνοδοιπόροι που θα σου απλώσουν το χέρι να προχωρήσετε μαζί.
Ποιος είναι ο στόχος του ανθρώπου; η Καλοσύνη κάπου άκουσα... και η καλοσύνη δεν πληγώνεται ποτέ. Κι εγώ ξέρεις κάτι; ΠΛΗΓΏΝΟΜΑΙ

Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2018

...

Συνάντησα μάτια ζωντανά που ήλπιζαν να πεθάνουν
Μάτια που έβγαζαν φωτιές και ήθελαν να κυριεύσουν τον κόσμο
Μάτια που παραιτήθηκαν γιατί κουράστηκαν να μάχονται
Μάτια αχόρταγα που ρωτούσαν πάντα ένα γιατί
Ανθρώπινα όλα...

Συνάντησα μάτια θλιμμένα γιατί πάντα κάτι έλειπε
Μάτια πράα και ειρηνικά που αντίκρισαν Θεό
Μάτια μοναχικά κι ας ήταν γύρω τους όλος ο κόσμος
Μάτια μελαγχολικά που αποζητούσαν αποδοχή
Ανθρώπινα όλα...

Συνάντησα μάτια διψασμένα γιατί δεν ένοιωθαν ποτέ αρκετά
Μάτια σημαδεμένα από την τρέλα
Μάτια φωτεινά που συνάντησαν τον μεγαλύτερο θησαυρό της ζωής τους
Μάτια που εκλιπαρούν για νοιάξιμο και προσοχή
Ανθρώπινα όλα...

Κι όλα ήταν μέσα μου, κι εγώ μέσα σ' αυτά...

Γι' αυτό μ' αρέσει να ζωγραφίζω πρόσωπα, βλέμματα... γι' αυτά τα μάτια.

Πεθύμησα τα μολύβια μου...