Τέρμα η μάχη για σήμερα

Μικρή κι ασήμαντη

κουρνιάζω στη γωνιά μου

τέρμα η μάχη για σήμερα

νικημένη και αήτητη

τα λάφυρα τα χάρισα

σε ηττημένους έρωτες

να γιάνει το κορμί τους

προσωρινά...

τις πληγές τις κράτησα

μ' αυτές μονάχα μεγαλώνω

μ' αυτές επιβιώνω

με χάρτη ζωγραφισμένο

τα σημάδια στο κορμί μου

αγγίζω τα βουνά
 βουλιάζω σε βάλτους

ακολουθώ τα ποτάμια

καταλήγω σε ωκεανούς

εξατμίζομαι, γίνομαι σύννεφο

και ταξιδεύω... 

©Κρυσταλένια©

Μισοξυπόλυτη Σταχτοπούτα

Μια φορά κι ένα καιρό
σ' ένα κόσμο μαγικό
είχα πάει για χορό
με γοβάκι ορφανό
(μισοξυπόλητη δηλαδή)

Κι ένας πρίγκηπας ψηλός
όμορφος , μελαχρινός
μαυρομάτης και λιγνός
καθόταν αραχτός
(μισοκοιμόταν στον καναπέ)

Μα σαν με είδε ξύπνησε
απ΄τη χαρά αναπήδησε
σε χορό με ζήτησε
και δεν μου ξαναμίλησε
(μισόλογα... τι να πεις)

Κι αφού χορέψαμε για ώρα
μας έπιασε μια μπόρα
φεύγω του είπα τώρα
σε θέλει όλη χώρα
(κάτι σαν τον Ανδρέα δηλαδή)

Τρέχω γρήγορα στο κάρο
το δρόμο μου να πάρω
το γοβάκι μου παρκάρω
ξυπόλυτη γουστάρω!!!!
(όπως τη βρίσκει ο καθένας)

Την άλλη μέρα το πρωί
την ώρα που τάιζα τ' αρνί
ο πρίγκηπάς μου προσπαθεί
πόδι κατάλληλο να βρει
(μπελάς αυτό το γοβάκι)

Το δοκιμάζει η μία αδερφή
το βάζει η άλλη η ξινή
με την όρεξη έμεινε κι αυτή
η μητριά ψυχοραγεί
(χαμός !!!!!!)

Τώρα το φόρεσα εγώ
το γοβάκι τ΄ορφανό
κοιτώ στον ουρανό
άλλαξε η τύχη μου θαρρώ
(περιττό ν' αναφέρω ότι η μητριά τέζα...)

Και τώρα βόλτα με το άλογο!

 ©Κρυσταλένια©

Για κάθε τι

Για κάθε ελπίδα που γκρεμίστηκε

για κάθε όνειρο που έμεινε στη μέση

για κάθε περίμενε και για κάθε τέλος

για την κάθε αρχή που τη γλένταγα με τη ψυχή μου

για κάθε γέλιο που άκουγε όλη η γη

για κάθε δάκρυ που πότισε το χώμα

για κάθε στιγμή απελπισίας

για κάθε στιγμή ανέλπιστης ευτυχίας

εγώ... σ αγαπώ

Για κάθε βλέμμα σου που ήταν άδειο

για κάθε στιγμή που με κοίταξες και δεν με είδες

εγώ... σ' αγαπώ

Γιατί μου έδωσες την ευκαιρία ν' αναμετρηθώ με τον εαυτό μου!

©Κρυσταλένια©

Πέπλο

Άπλωσα το πέπλο μου

τυλίχτηκα, κρύφτηκα

ν' αποφύγω να δωθώ

σ' εσένα, τον μοναδικό μου

Antonio Corradini "La Podicizia"

ο φόβος είναι ισχυρός

έχτισε με τα χρόνια κέλυφος

και η μοναξιά έγινε ασφάλεια

και η ασφάλεια έγινε θάνατος

και πέθανα πέθανα χιλιάδες φορές

κάθε μέρα κι ένας θάνατος

και τον θάνατο τον έκανα γιορτή

το πένθος κέντημα στο σώμα

Άπλωσα το πέπλο μου
τυλίχτηκα, κρύφτηκα
αυτός ο πόνος είναι γνωστός
αυτός ο πόνος δεν προδίδει

©Κρυσταλένια©

Επιστροφή στην Παιδική Ηλικία, Νταν Μίλμαν

“Κάποτε ήσουν λουσμένος στο φως κι έβρισκες ευχαρίστηση στα πιο απλά πράγματα”. Με το σχόλιο αυτό, πήρε το κεφάλι μου στα χέρια του και με έστειλε πίσω στη βρεφική μου ηλικία.

Τα μάτια μου ορθάνοιχτα, κοιτάζουν αχόρταγα τα σχήματα και τα χρώματα που βρίσκονται κάτω από τα χέρια μου, καθώς σέρνομαι στο πλακόστρωτο. Αγγίζω ένα χαλάκι, και αυτό με αγγίζει με τη σειρά του. Τα πάντα είναι λαμπερά και ζωντανά....

Λίγο αργότερα. Δροσερός αέρας αγγίζει το πρόσωπό μου, καθώς μπουσουλάω μέσα σ' έναν κήπο. Πολύχρωμα λουλούδια ορθώνονται τριγύρω μου και με κυκλώνουν νέες μυρωδιές. Κόβω ένα και το δαγκώνω - το στόμα μου γεμίζει με μια πικρή γεύση. Το φτύνω.

Έρχεται η μητέρα μου. Τεντώνων το χέρι μου προς το μέρος της για να της δείξω ένα κινούμενο μαύρο πράγμα που με γαργαλά. Εκείνη σκύβει και το διώχνει με το χέρι της. “Κακιά αράχνη!” λέει. Μετά, φέρνει έν μαλακό πράγμα κοντά στο προσωπό μου. “Τριαντάφυλλο”, λέει και μετά ξαναβγάζει τον ίδιο ήχο. “Τριαντάφυλλο”. Την κοιτάζω, μετά βλέπω γύρω μου, και παρασύρομαι ξανά από έναν κόσμο μυρωδάτων χρωμάτων.

Βρέθηκα να κοίτομαι μπρούμυτα πάνω στο κίτρινο χαλάκι του Σωκράτη. Σήκωσα το κεφάλι μου, κοιτάζοντας το παλιό δρύινο γραφείο του. Μα τώρα όλα έμοιαζαν κάπως θολά. “Σωκράτη, νοιώθω μισοκοιμισμένος, σαν να χρειάζομαι λίγο κρύο νερό για να ξυπνήσω. Είσαι σίγουρος ότι αυτό το τελευταίο ταξίδι δεν μου έκανε καμιά ζημιά;”

“Όχι, Νταν, η ζημιά έγινε κατά τη διάρκεια πολλών ετών, με τρόπους που σύντομα θα ανακαλύψεις μόνος σου.”

“Εκείνο το μέρος... ήταν σαν τον Κήπο της Εδέμ”...

“Κάθε βρέφος ζει σε έναν λαμπερό Κήπο, όπου νοιώθει άμεσα τα πάντα, δίχως οι αισθήσεις του να υπερκαλύπτονται από σκέψεις – ελεύθερο από πεποιθήσεις, ερμηνείες και κρίσεις.

“Η “πτώση” σου από τη θεία χάρη, έγινε όταν άρχισες να σκέφτεσαι – όταν έγινες ονοματοθέτης, γνώστης...

“Έμαθες και κατηγορίες για το κάθε τι: “Αυτό είναι καλό, εκείνο είναι κακό, αυτό είναι τραπέζι, εκείνο καρέκλα, αυτό είναι αυτοκίνητο, σπίτι, λουλούδι, σκύλος, γάτα, κοτόπουλο, άνδρας, γυναίκα, ηλιοβασίλεμα, ωκεανός, αστέρι.”

Μέχρι να συναντήσω τον Σωκράτη, δεν είχα ποτέ καταλάβει πραγματικά τα λόγια που αποδίδονται στον Ιησού της Ναζαρέτ, σχετικά με την ανάγκη να γίνει κανείς “σαν μικρό παιδί για να εισέλθει στο βασίλειο των ουρανών”. Οι περισσότεροι τώρα αντιλαμβανόμαστε ότι “το βασίλειο των ουρανών” είναι μέσα μας κι ότι το βιβλικό απόσπασμα αναφέρεται στη σχετική διαύγεια αντίληψης ενός παιδιού, προτού αυτή συγκαλυφθεί από τα σύνθετα φίλτρα των ενηλίκων. Με τον τρόπο αυτό, ένα νεαρό παιδί έχει κάποιες ιδιαίτερες ικανότητες που προσομοιάζουν με αυτές ενός δασκάλου του Ζεν. Ώστόσο, υπάρχει μια σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο: σε ένα βρέφος, το εγώ δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί, ενώ ένας δάσκαλος του Ζεν, υπερβαίνει το εγώ.

Η επαναφορά μου στον κήπο της διαυγούς, λαμπρής και αδιάσπαστης αντίληψης – και αργότερα η “πτώση” μου στις ταμπέλες, τις έννοιες και τις πεποιθήσεις που διαστρεβλώνουν την άμεση αντίληψη – αποσκοπούσε στο να βοηθήσει τους αναγνώστες μου να κατανοήσουν τι πραγματικά συνέβη σε όλους μας.

Αναλογιστείτε πώς τα βρέφη ατενίζουν με ορθάνοιχτα μάτια το μυστήριο. Δεν γνωρίζουν τι είναι το κάθε τι. Δεν υπάρχει καμία έννοια, γνώμη, ερμηνεία, προσδοκία ή κρίση. Τα βρέφη βιώνουν τα πάντα ακριβώς όπως είναι, μέχρι αυτά να ερμηνευθούν απο τους γονείς τους ( “Κακιά αράχνη!”). Κάποιες ερμηνείες – όπως το να μαθαίνουν στα παιδιά να μη διασχίζουν τον δρόμο τρέχοντας, δίχως να κοιτάζουν – είναι απαραίτητες για την κοινωνικοποιήση και την επιβίωσή μας.

Εν πάση περιπτώσει, όταν πια γίνουμε δέκα ετών, δεν βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι. Έτσι, μέρος της εκπαίδευσής μας (ή πιο συγκεκριμένα του αποπρογραμματισμού μας) συνεπάγεται μια αντικειμενική μελέτη των φίλτρων αντίληψης που μας διαχωρίζουν από το περιβάλλον μας. Εφόσον εντοπίσουμε τις διαστρεβλώσεις και τη “σκόνη” στα παράθυρά μας προς τον κόσμο, μπορούμε να τα “καθαρίσουμε” για να αφυπνιστούμε στην κατάσταση διαυγούς και φρέσκιας αντίληψης, αθωότητας και ανοιχτής σκέψης, την οποία περιέγραψα σε εκείνη την οραματική επιστροφή μου στα παιδικά μου χρόνια.

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Η Σοφία του Ειρηνικού Πολεμιστή", Νταν Μίλμαν

Προσκόλληση και Πόνος, Νταν Μίλμαν

“Αν δεν αποκτήσεις αυτό που επιθυμείς, υποφέρεις. Αν αποκτήσεις εκείνο που δεν θέλεις, υποφέρεις. Ακόμα και όταν αποκτήσεις ακριβώς ό, τι επιθυμείς, πάλι υποφέρεις γιατί δεν θα μπορέσεις να το κρατήσεις για πάντα. Το μυαλό σου είναι το πρόβλημά σου. Θέλει να είναι ελεύθερο από την αλλαγή, ελεύθερο από τον πόνο, ελεύθερο από τις υποχρεώσεις της ζωής και του θανάτου. Αλλά η αλλαγή είναι νόμος, και όσο και να προσποιηθείς, τούτη η πραγματικότητα δεν θα αλλάξει.”

“Σωκράτη, μπορείς να γίνεις πολύ καταθλιπτικός, το ξέρεις; Δεν νομίζω ότι πεινάω πια. Αν η ζωή είναι όλο θλίψη, τότε γιατί να μπει κανείς στον κόπο;”

“Η ζωή δεν είναι θλίψη. Εσύ θα υποφέρεις αντί να την χαρείς, έως ότου εγκαταλείψεις τις εξαρτήσεις του μυαλού σου και την αφήσεις να κυλήσει όπως έρχεται, ό, τι κι αν συμβεί.”

Ο Γεώργιος Γκουρτζίεφ, ένας μυστικιστής γεννημένος στην Αρμενία, είπε κάποτε: “Ο άνθρωπος μπορεί να παραιτηθεί από κάθε ευχαρίστηση, αλλά δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τον πόνο του.” Ο Γκουρτζίεφ υποστήριζε ότι εξαιτίας ενός θεμελιώδους φόβου, προσκολλώμαστε στο οικείο και θέλουμε να αποφύγουμε την αλλαγή. Όταν τα πράγματα είναι άσχημα θέλουμε να αλλάξουν, τουλάχιστον κάποιες φορές – αλλά ακόμα και τότε, μερικοί έχουμε παραμείνει σε οδυνηρές ή προσβλητικές καταστάσεις διότι ήταν τουλάχιστον οικείες. Όπως λέει το ρητό: “Ο διάβολος που γνωρίζουμε είναι καλύτερος από τον διάβολο που δεν γνωρίζουμε.”

Οι περισσότεροι εξερευνητές μιας αχαρτογράφητης περιοχής έχουν βρεθεί εγκλωβισμένοι μεταξύ αυτού που υπήρξαν και αυτού που γίνονται. Η επιθυμία για ρίσκο είναι μέρος του ταξιδιού, όχι ανόητοι παλικαρισμοί, αλλά υπαρξιακά ή συναισθηματικά ρίσκα, η αντιμετώπιση ενός μεγάλου φόβου και η εύρεση της διάθεσης να παραιτηθούμε από αυτό που νομίζουμε πως είμαστε. Έτσι, η επιλογή του να γίνει κανείς ειρηνικός πολεμιστής απαιτεί και, με τη σειρά της, εξελίσσει ιδιότητες όπως το κουράγιο, η αφοσιώση και η αντοχή.

Όπως έγραψε ο Αγ. Αυγουστίνος: “Προσευχηθείτε, όχι για ελαφρύτερο φορτίο, αλλά για δυνατότερους ώμους.”

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Η Σοφία του Ειρηνικού Πολεμιστή", Νταν Μίλμαν

Αποδοχή της Αλλαγής, Νταν Μίλμαν

“Μη φοβάσαι”, επανέλαβε. “Παρηγορήσου μ' ένα ρητό του Κομφούκιου”, είπε γελώντας. “Μόνον οι πολύ σοφοί και οι πολύ ανόητοι δεν άλλάζουν”. Λέγοντας αυτό, άπλωσε τα χέρια του και τα έβαλε απαλά αλλά σταθερά πάνω στους κροτάφους μου.

Όταν ο Σωκράτης αναφερόταν σε αυτό το παλιό ρητό του Κομφούκιου, εννοούσε ότι οι ανόητοι είναι σαν πέτρες και οι σοφοί σαν το νερό. Οι πέτρες δεν αλλάζουν – μόνο σπάνε ή αλλοιώνονται με τον καιρό. Όμως, το νερό παραμένει το ίδιο, καθώς προσαρμόζεται άψογα στο σχήμα του δοχείου του. Ακόμα και όταν μετατρέπεται από πάγο σε υγρό και μετά σε αέριο, η ουσία της φύσης του παραμένει.

Οι σοφοί ανάμεσά μας μας κρατούν την ισορροπία τους, καθώς καβαλούν τα κύματα της αλλαγής – ταξιδεύουν δίχως κόπο στους πιο ορμητικούς ποταμούς. Αντιπροσωπεύουν το ήρεμο κέντρο ενός μανιασμένου τυφώνα.

Όσοι είμαστε δυσαρεστημένοι με τη ζωή μας ευχόμαστε για μια αλλαγή στο περιβάλλον ή στους ανθρώπους γύρω μας. Ωστόσο, όταν η ζωή είναι καλή ( ή μερικές φορές όχι και τόσο καλή), συχνά αντιστεκόμαστε στην αλλαγή, από φόβο απέναντι στο άγνωστο. Αντιστεκόμαστε επίσης στις αλλαγές που έρχονται με το πέρασμα του χρόνου. (Δεν θέλουμε απλώς να γεράσουμε αξιοπρεπώς – θέλουμε να μη γεράσουμε καθόλου!) Όμως, η αλλαγή είναι ένας από τους Κανόνες του Παιχνιδιού που κυβερνούν ολόκληρη τη ζωή.

Παρ' όλες τις ελπίδες, τις προσπάθειες και τις στρατηγικές μας, η αλλαγή είναι όντως η μόνη σταθερά. Σκεφτείτε το παρακάτω απόσπασμα από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων του Λούις Κάρολ:

“Ποια είσαι;” ρώτησε η Κάμπια.

“Δ...δεν είμαι σίγουρη ακριβώς αυτή τη στιγμή, κύριε”, απάντησε η Αλίκη ντροπαλά. “Ήξερα ποια ήμουν όταν ξύπνησα σήμερα το πρωί, αλλά νομίζω ότι πρέπει να άλλαξα αρκετές φορές έκτοτε”.

Κάποια στιγμή όλοι μαθαίνουμε το αναπόφευκτο της αλλαγής και τη σοφία της ελαστικότητας και της αποδοχής, αφού τίποτα δεν παραμένει ίδιο. Έως τότε, αντιστεκόμαστε και αυτή η αντίσταση μας προκαλεί άγχος, βάσανα και πόνο.

Όμως, ο πόνος οδηγεί στη μάθηση. Όλοι έχουμε βιώσει σωματικό, συναισθηματικό και ψυχικό πόνο – και πολλές φορές οι αντιξοότητες μας αφήνουν λίγο πιο δυνατούς, πιο σοφούς και πιο σπλαχνικούς. Όπως έγραφε ο υπαρξιστής συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ: “Στην καρδιά του Χειμώνα, ανακάλυψα μέσα μου ένα ακατανίκητο καλοκαίρι”. Οι ψυχές μας διεξάγουν τους μεγαλύτερους αγώνες όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με δυσκολίες: μια πτώχευση, ένα διαζύγιο, μια ασθένεια, έναν τραυματισμό, έναν θάνατο στην οικογένεια. Τέτοιες προκλήσεις σμιλεύουν το χαρακτήρα μας και αμβλύνουν το πνεύμα μας – προς όφελος του ανώτερου καλού μας και της μάθησης.

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Η Σοφία του Ειρηνικού Πολεμιστή", Νταν Μίλμαν